นเรือน แต่ตอนที่นางเอาไปล้างก็มักแอบเลือกผลที่แดงที่สุดหลายลูกส่งเข้าปาก พูดเสียน่าฟังว่า “ข้าขอชิมหน่อยว่าอร่อยหรือเปล่า”
ผลที่อร่อยที่สุดถูกนางกินไปแล้ว ส่วนที่เหลือย่อมเป็นส่วนที่อร่อยน้อยลงมา
โชคดีที่หลานชายหลานสาวในเรือนไม่เคยกินของอร่อยกว่านั้นมาก่อน จึงไม่ได้เลือกกินมากนัก ให้อะไรก็กินอันนั้น ทั้งยังกินอย่างสำราญใจ
“เอ้า ให้ท่าน” หญิงปากสว่างหาถ้วยใส่แล้วเอาออกมาข้างนอก จากนั้นก็หยิบลูกใหญ่ยัดใส่มือของจ้าวกุ้ยเซิง
จ้าวกุ้ยเซิงเห็นแล้วก็คิดว่าเป็นของดี ขนาดใหญ่กว่านิ้วแม่โป้งเสียอีก ทั้งยังเกลี้ยงเกลาเป็นมันเงา เจ้านี่ไฉนจึงหน้าตาประหลาดปานนั้น?
เขามองอยู่เป็นนานก็ยังไม่รู้ว่าคืออะไร “มันคืออะไร? อย่ากินอะไรส่งเดชเชียวนะ เดี๋ยวจะถูกพิษเอาได้”
“โธ่เอ๊ย จะเป็นไปได้อย่างไรกัน? เจ้านี่หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์เคยกินมาก่อนนะ…” หญิงปากสว่างมีสีหน้าลึกลับ ไม่ได้บอกว่าตนเองแอบขโมยมาจากแปลงผักของคนอื่น เพียงพูดว่านางเคยเห็นคนอื่นกินมาก่อน
จ้าวกุ้ยเซิงยังคงกังขา
“ข้ายังจะวางยาพิษท่านอยู่หรือ? ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน ข้ากินเองก็ได้” กล่าวจบก็เลือกผลที่แดงที่สุดขึ้นมายัดใส่ปากกัดไปคำโต
จ้าวกุ้ยเซิงบ่นพึมพำ “ผู้ใดจะไปรู้? ตอนเด็ก ๆ เจ้ายังหลอกข้าไปตั้งหลายครั้ง…”
หญิงปากสว่างกินลงไปคำใหญ่ก็พลันชะงัก “สวรรค์?! ถุย ๆๆ…”
นางรีบพ่นออกมาทันที
“นี่มันรสชาติอันใดกัน?! ทำไมกระเดือกไม่ลงเช่นนี้?!” หญิงปากส
