ว่างมีสีหน้าเข็ดขยาด มองพริกสีแดงในมืออย่างไม่อยากจะเชื่อ
‘ผลไม้’ ชนิดนี้หาได้หวานฉ่ำเหมือนที่นางคิดไว้ แต่กลับมีรสชาติสุดพิสดาร ทำให้ริมฝีปากนางแสบร้อนจนถึงตอนนี้ ราวกับกินไฟลงไปก็ไม่ปาน
จ้าวกุ้ยเซิงเห็นท่าทางของนางก็นึกยินดี โชคดีที่ข้ายังไม่ได้กิน
แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นน้องสาวร่วมสายเลือดของตัวเอง เขาจึงถามอย่างเป็นห่วง “เป็นอะไรไป?”
“ท่านพี่ ข้าจะถูกพิษตายแล้วหรือ?!” หญิงปากสว่างรีบร้อนกรอกน้ำลงไปชามโต
พวกเราล้วนทราบกันดีว่าเวลากินพริก ยิ่งดื่มน้ำเปล่าตามลงไปก็ยิ่งเผ็ดร้อน แต่หญิงปากสว่างไม่ทราบ ครั้นกินของเผ็ดเช่นนั้นลงไป ยิ่งดื่มน้ำก็ยิ่งแสบร้อน รสชาติเช่นนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าชวนสะพรึงเพียงใด
“อ๊า ช่วยด้วย…ปากข้า ท่านพี่ ท่านดูสิ ปากข้าติดไฟแล้วใช่ไหม?”
“หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่สมควรตายนั่น นางคิดจะวางยาพิษข้าแน่ ๆ!”
“ท่านพี่ ท่านต้องแก้แค้นให้ข้าด้วยนะ”
……
จ้าวกุ้ยเซิงตกใจจนรีบโยนพริกสีแดงในมือทิ้งไป เอ่ยอย่างร้อนใจว่า “เมื่อครู่นี้ข้าก็บอกแล้วว่าอย่าหากินอะไรส่งเดช จะถูกพิษเอาได้ เจ้าก็ยังไม่เชื่อ แถมยังพูดว่าอร่อยอีกต่างหาก จะต้องกินให้ได้ ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า? เจ้านี่มันจริง ๆ เลย!”
หญิงปากสว่างกรอกน้ำในชามตัวเองจนหมดแล้วยังรู้สึกว่าไม่พอ ยังคว้าชามของพี่ชายตนเองมากรอกลงไปด้วย แต่ก็ยังไม่ได้ผล จึงวิ่งเข้าไปในครัวใช้กระบวยตักน้ำดื่มต่อไป
จ้าวกุ้ยเซิงตามเข้ามาเห็นนางดื่มน้ำด้
