ยุ่งมากไม่รู้เลยว่าจูเหล่าโถวมีการสนทนาหัวข้อที่หลากหลายเช่นนี้กับคนอื่น ไม่เช่นนั้นคาดว่าคงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
อวัยวะภายในของหมูต้องใช้ขี้เถ้าจากพืชล้างซ้ำ ๆ นางให้หลินซื่อวางไว้ข้างหลังก่อน และแบ่งให้อีกฝ่ายทำความสะอาดเนื้อหมูด้วย จากนั้นโรยเกลือใส่นิดหน่อยและหมักไว้ เช่นนี้พรุ่งนี้ก็สามารถเอาไปตากบนใบไผ่และเริ่มรมควันได้เลย
เย่อวี๋หรานนึกย้อนถึงความทรงจำเจ้าของร่างเดิม คำว่า ‘เนื้อรมควัน’ นั้นยังไม่แพร่หลาย พวกเขาส่วนใหญ่ใช้เกลือหมักเนื้อ หลังจากนั้นก็เอาไปแขวนไว้บนคานให้แห้ง จึงกลายเป็นเนื้อเค็มแดดเดียว
เช่นนี้ก็สามารถเก็บไว้ได้แล้ว แต่เรื่องของเวลานั้นอาจจะไม่สามารถเก็บไว้ได้นานเท่าเนื้อรมควัน
ยังมีอีกเรื่องหนึ่งคือ มันยากเกินไป ไม่มีบ้านไหนสามารถเก็บเนื้อได้นานขนาดนั้น โดยพื้นฐานแล้วพอครบปีเนื้อก็จะถูกกินจนหมด
“ทาให้ทั่ว ๆ หน่อย เช่นนั้นหลังจากนี้เนื้อจะเก็บได้นานขึ้น ข้าจะพยายามเก็บไว้จนถึงช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ผลิปีหน้า” เย่อวี๋หรานพูด
“ช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ผลิหรือเจ้าคะ?” หลี่ซื่อรอจนเด็ก ๆ หลับแล้วจึงวิ่งมารวมกลุ่มอย่างสนุกสนาน นางได้ยินเย่อวี๋หรานพูดเช่นนั้นก็พูดขึ้นว่า “ท่านแม่ ข้าเกรงว่ามันจะเสี่ยงไปหน่อยนะเจ้าคะ ถึงเนื้อเค็มแดดเดียวจะเก็บไว้ได้ แต่ไม่น่าจะเก็บได้นานขนาดนั้นนะเจ้าคะ พออากาศอบอุ่นขึ้นหน่อย พวกมันก็จะเสียง่าย”
“ไม่เป็นไร ข้ามีอีกวิธีที่ดีกว่านี้
