ือเปล่า ไม่ใช่ว่าทำเสร็จแล้ว รู้สึกว่ามันเปื้อน พอเอาไปซักในน้ำก็ไม่เหลืออะไรแล้วเสียล่ะ”
นางเพิ่งพูดจบ จูปาเม่ยก็หลุดหัวเราะออกมา “ท่านแม่ ต้องซักไม่ได้อยู่แล้วสิเจ้าคะ ข้างในคือใบชา ใบชาพอถูกน้ำก็เสียแล้วนะ ฮ่า ๆๆๆ…”
เย่อวี๋หรานเองก็หัวเราะ “จริงด้วย เจ้าไม่พูดข้าก็ลืมไปแล้ว ถ้าวันหน้าความเป็นอยู่ครอบครัวเราดีขึ้นแล้ว เปลี่ยนไปใช้ฝ้ายก็จะไม่ยุ่งยากแบบนี้อีก พวกเจ้าเห็นไหม วิธีการทั้งหลายก็ถูกคนคิดออกมาเช่นนี้เองใช่หรือไม่?”
พวกจูปาเม่ยสามคนพยักหน้าแล้วเริ่มครุ่นคิดอย่างจริงจัง
ความคิดอ่านของเด็ก ๆ นั้นไร้ขีดจำกัด กล้าริลองเรียนรู้ พวกนางต่างคนต่างคิดวิธีการออกมาได้หลากหลายวิธี
เย่อวี๋หรานไม่ได้บอกว่าได้หรือไม่ได้ ปล่อยให้พวกนางได้ทดลองทำด้วยตัวเองอย่างเต็มที่
ขณะนั้นเย่อวี๋หรานไม่คิดเลยว่าตุ๊กตาผ้าจะได้รับความนิยมอย่างล้นหลามในหมู่บ้านสกุลจูในอนาคตอันใกล้
เด็กสาวจำนวนไม่น้อยล้วนอยากได้มาครองสักตัว แต่ของพวกนี้ทำมาจากผ้า ถึงจะราคาไม่แพงแต่ก็ต้องใช้เงินซื้อ จะมีสักกี่ครอบครัวที่ตัดใจซื้อได้ลง?
ขณะที่เย่อวี๋หรานนึกว่าการค้าขายรายนี้คงเป็นไปไม่ได้แล้ว พวกจูปาเม่ยกลับคิดวิธีการออกมาได้ นั่นก็คือการเช่า
ใช้การทำงานหรือนำสิ่งของมาแลกเพื่อเช่าหนึ่งวัน
เย่อวี๋หราน “…”
นางควรบอกว่า ไม่เสียทีที่เป็นคนสกุลจู สมองทำงานเร็วจริง ๆ ไหมเนี่ย?
เดิมทีแปลงเพาะชำเป็นเรื่องที่จำเป็นต้องใช้เวลา แต่สิ่ง
