ังไม่เริ่มก็ถอดใจเสียแล้ว
เย่อวี๋หรานมีความทรงจำและทักษะการเย็บปักของเจ้าของร่างเดิม แต่ว่ากันตามตรงแล้ว นางยังไม่เคยบังคับให้จูปาเม่ยเรียนมาก่อน
นางเอ่ยยิ้ม ๆ “ไม่จำเป็นต้องเย็บแบบซับซ้อนอะไรมากมาย พวกเราทำง่าย ๆ สักหน่อยก็ได้ เหมือนแบบนี้…”
นางหาท่อนไม้ท่อนหนึ่งมาวาดบนพื้น
“อันนี้คือด้ายดำ อันนี้คือด้ายขาว ถ้าไม่อยากปักจะปล่อยว่างเอาไว้ก็ได้เหมือนกัน”
“ส่วนริมฝีปากยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ เย็บเส้นโค้ง แล้วเติมเส้นตรงไปตรงกลาง จำเอาไว้ กระต่ายมีริมฝีปากสามอัน พวกเราก็เย็บออกมาตามนี้”
“ทำเสร็จแล้ว ถ้ายังรู้สึกว่าไม่งามพอ พวกเจ้าก็ลองคิดดูว่าต้องเติมดอกไม้ให้กระต่ายน้อยหรือสวมกระโปรงให้มันดีหรือไม่?”
“เย็บไม่เป็นก็ไม่เป็นไร พวกเจ้าถักเป็นนี่นา ถักให้มันสักอันก็ได้”
……
เย่อวี๋หรานค่อย ๆ จุดประกายความคิดสร้างสรรค์ให้พวกนาง ไม่ได้เร่งต้นกล้าให้โตเร็ว
ขณะฟังเย่อวี๋หราน พวกจูปาเม่ยก็เบิกตาโตมากขึ้น รู้สึกอัศจรรย์ใจมากขึ้นทุกที “ที่แท้ทำแบบนี้ได้ด้วยหรือเจ้าคะ?!”
“ใช่แล้ว วิธีการไม่ได้มีเพียงอย่างเดียว สำคัญคือพวกเจ้าได้ลองครุ่นคิดดูหรือเปล่า เหมือนกับที่ข้าเพิ่งพูดไปเมื่อครู่นี้ ดวงตาของกระต่ายจะปักเอาก็ได้ พวกเจ้าจะไม่ปักก็ได้เช่นกัน ตัดผ้าสีดำแล้วเย็บแปะลงไป หรือจะใช้สีย้อมผ้าวาดลงไปก็ได้…” เย่อวี๋หรานกระตุ้นเตือน “แน่นอน ตอนที่พวกเจ้าพิจารณาก็ต้องตระหนักด้วยว่าวิธีที่พวกเจ้าคิดมาจะยั่งยืนหร
