นเทศก็จะไม่หายากเหมือนเดิมอีก วันหน้าพวกเราก็สามารถลดราคามันเทศที่คนอื่นเก็บเกี่ยวได้ แล้วหันไปค้าขายอาหาร”
“ค้าขายอาหาร?!” แววตาของหลี่ซื่อวาววับ “ท่านแม่ ท่านยังมีสูตรอีกหรือเจ้าคะ?!”
“อืม!” เย่อวี๋หรานปราศจากอารมณ์ใด ๆ “เจ้ารู้แก่ใจก็พอ อย่าเอาไปบอกคนอื่น เข้าใจไหม?”
“รู้แล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่ ท่านวางใจได้ ข้าปิดปากสนิทยิ่งนัก” เมื่อได้ยินว่าหลังจากนี้ยังสามารถหาเงินได้ หลี่ซื่อยังจะมีอะไรให้กังวลอีก
ก่อนหน้านี้นางกลัวว่าพวกตนเอาประสบการณ์ปลูกมันเทศไปสอนคนอื่นจนหมดเปลือก เมื่อคนในหมู่บ้านปลูกเป็นกันหมดแล้ว สกุลจูก็คงไม่ได้ประโยชน์อะไรจากเรื่องนี้อีก
แต่ฟังจากที่แม่สามีพูด ‘ผลประโยชน์’ ยังรออยู่ข้างหน้า นางก็สบายใจได้แล้ว
เมื่อกลับไปสอนคนอื่น ๆ พร้อมกับหลิ่วซื่อ นางก็ทุ่มเทเต็มที่ยิ่งกว่าเดิม
เย่อวี๋หรานวนดูอยู่หลายรอบ พบว่าทั้งสามกลุ่มล้วนทำงานได้เป็นอย่างดี จึงไม่ได้เข้าไปยุ่ง ได้แต่กลับเรือนหลังเก่าไปดูจูปาเม่ย หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ย
เรือนหลังใหม่คนมากเรื่องเยอะ พวกนางที่เป็นแม่นางน้อยเยาว์วัยสามคนจึงไม่ได้อยู่ทางนั้น เมื่อกินข้าวเสร็จแล้วจึงให้พวกนางรั้งอยู่ทางนี้คอยดูแลซานเป่าและซื่อเป่า
เย่อวี๋หรานไม่ได้ปล่อยให้พวกนางว่างงานเสียทีเดียว แต่วาดภาพร่างตุ๊กตาผ้าแผ่นหนึ่ง สอนจูปาเม่ย หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยว่าต้องตัดอย่างไร เย็บอย่างไร จากนั้นก็ปล่อยให้พวกนางทำต่อไปด้วยตนเ
