อง
ส่วนซานเป่าและซื่อเป่า นางให้ช่างไม้ไฉช่วยทำบันไดลื่น ม้าไม้ รวมถึงของเล่นไม้อื่น ๆ จากนั้นนำมาตั้งทั่วลานเรือนจนเทียบได้กับสนามเด็กเล่นขนาดย่อมแล้ว
เมื่อเด็กน้อยในหมู่บ้านมาเห็นเข้าก็ชมชอบยิ่งนัก มักมาเล่นที่เรือนสกุลจูอยู่บ่อย ๆ
เย่อวี๋หรานก็อนุญาตให้พวกเขาเล่น แต่มีเงื่อนไขว่า “จะมาเล่นที่เรือนข้าก็ได้ แต่พวกเจ้าต้องช่วยดูแลซานเป่ากับซื่อเป่า พวกเขาอายุยังน้อย ยังเดินไม่คล่อง ไม่อาจรังแกพวกเขา เข้าใจไหม?”
เด็กทั้งกลุ่มโห่ร้องดีใจ
“ทราบแล้วขอรับ ท่านย่าจู พวกข้าจะดูแลซานเป่ากับซื่อเป่าอย่างดีเลย”
“ท่านย่าจู ท่านช่างดีจริง ๆ!”
……
ยามปกติหวาดกลัวเย่อวี๋หรานแทบตาย แต่ครั้นได้ยินว่ามีของเล่นก็ลืมเรื่องนี้ไปแทบจะในทันที
เนื่องจากเป็นของเล่นสำหรับเด็กเล็ก เย่อวี๋หรานจึงกำชับช่างไม้ไฉไว้แต่แรกแล้วว่าห้ามมีมุมแหลมคม ล้วนต้องขัดให้มนเกลี้ยง
เย่อวี๋หรานจัดกลุ่มให้พวกเขา จากม้าไม้และบันไดลื่น จนถึงกระดานหกและชิงช้า ให้ผลัดกันเล่น ห้ามแย่งห้ามทะเลาะ เด็กที่โตหน่อยก็ต้องช่วยดูแลเด็กที่อายุน้อยกว่า
ทำอย่างไรได้ เด็กเล็กเคลื่อนไหวช้า เด็กที่โตกว่าอาจรอไม่ไหว อยากแทรกแถวก็ได้นี่นา
แต่เด็กเล็กก็ไม่แน่ว่าจะยอมถอย อาจร้องไห้งอแงขึ้นมาก็ได้
ดังนั้นเย่อวี๋หรานจึงห้ามเด็กโตแทรกแถว ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็พาเด็กเล็กเล่นไปด้วยกัน จะได้เร็วขึ้น
แน่นอนว่าเนื่องจากของเล่นเหล่านี้ออกแบบมาค่อนข้างเล็ก ถ้าเป็นเด
