บทที่ 370 มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน
ในฐานะที่เป็นคนที่ฉลาดเฉลียวที่สุดในบรรดาพี่น้องสกุลจูรองลงมาจากจูซาน ครั้นจูอู่มาถึงเรือนหลังใหม่ พูดคุยกับผู้ดูแลฝ่ายซ้ายไม่กี่ประโยคก็คุยกันถูกคอเสียแล้ว
ขณะนั้น ‘ผู้ดูแล’ เป็นเพียงคำเรียกหาอย่างหนึ่ง ยังไม่มีอำนาจแท้จริงแต่อย่างใด
แต่จูอู่ได้รับคำกำชับเป็นพิเศษจากมารดาของเขา แล้วยังจะไม่เข้าใจอีกได้อย่างไร ในนั้นต้องแฝงหลักการบางอย่างที่เขายังไม่รู้ชัดอยู่เป็นแน่
เขาประจบเอาใจผู้ดูแลฝ่ายซ้าย เรียกหา ‘พี่ชาย’ อย่างสนิทสนมเสียคล่องปาก
อย่าเห็นว่าจูอู่เพิ่งอายุสิบกว่าปี ขณะที่อีกฝ่ายเป็นผู้ชายวัยสามสิบกว่า แต่ก็ถูกเขาประจบจนคิ้วโก่งตาหยี กล่าวอย่างถ่อมตัวว่า “น้องชาย เจ้าหยุดยอได้แล้ว ถ้ายังยอต่อไปอีก หางข้าคงชี้ขึ้นฟ้ากันพอดี แม้แต่ตนเองแซ่อะไรก็คงจำไม่ได้แล้ว ผู้ดูแลอะไรกัน ไม่ใช่ขุนนางสักหน่อย ก็แค่ดูแลกล้ามันเทศ จัดการเรื่องนั้นเรื่องนี้ก็แค่นั้นเอง ไม่มีอะไร”
“โธ่ พี่ชายผู้ดูแล ท่านพูดแบบนี้ก็ไม่ถูก” จูอู่กล่าวขึ้นทันควัน “ตอนนี้ท่านเป็นผู้ดูแล ผ่านไปอีกหลายปี ท่านก็เป็นเจ้าหน้าที่แล้ว เจ้าหน้าที่น่ะเป็นคนสำคัญของหมู่บ้านเราเชียวนะ”
เขายกนิ้วโป้งขึ้นมา แสดงออกว่า ‘เจ้าหน้าที่’ เป็นตำแหน่งที่ใคร ๆ ก็นั่งได้งั้นหรือ?
ในสายตาของเขา นอกจากท่านเจ้าหน้าที่ เขายอมรับนับถือเพียงพี่ชายผู้ดูแลเท่านั้น
ในฐานะที่เป็นผู้ชาย ทั้งยังเป็นลูกชายคนโตของเจ
