บทที่ 357 สงสารก็แต่ไป๋ฮวา
แต่ไรมามีเพียงเด็กสาวที่ทำเรื่องน่าอับอายขายหน้าเท่านั้นจึงจะถูกขับออกจากบ้านเดิม
แต่มารดาของหลิวเหวินเกินกลับลั่นวาจาเช่นนี้ออกมาเพียงเพราะ ‘การดูตัว’ ครั้งเดียว นับว่าโหดร้ายยิ่งนัก
อย่าว่าแต่คนสกุลหลิวกันเองที่ตะลึงพรึงเพริด แม้กระทั่งแม่สื่อและคนสกุลจูที่มาดูตัวก็ยังตกตะลึงเช่นเดียวกัน
แม่สื่อเสียใจทีหลังเสียแล้ว นางไม่ควรเห็นแก่หน้าของแม่นางหลิวเยี่ยน รับเรื่องมงคลของหลิวไป๋ฮวามาด้วยอีกคนเลย เป็นที่รู้กันในหมู่บ้านสกุลหลิวว่าย่าของหลิวไป๋ฮวาเป็นคนร้ายกาจ ไม่ควรไปมีเรื่องด้วย
ตอนนี้เป็นอย่างไร ถึงเวลาดูตัวแต่กลับชะงักงันอยู่เช่นนี้ แล้วจะไปต่อกันได้อย่างไร?
ถ้าชื่อเสียงด่างพร้อย ต่อไปการงานของแม่สื่อคงได้รับผลกระทบเสียแล้ว
“แม่เหวินเกิน เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” แม่สื่อชักสีหน้ากล่าวว่า “เจ้าทำแบบนี้เท่ากับว่าหักหน้าข้า รู้หรือไม่?”
“ข้าเปล่า” มารดาของหลิวเหวินเกินกริ่งเกรงแม่สื่ออยู่บ้างไม่มากก็น้อย นางยิ้มพลางกล่าวว่า “ประเด็นคือลูกสะใภ้คนนี้ของข้าไม่รู้เรื่องรู้ราว ไม่ได้คุยกับเจ้าให้ชัดเจน เรื่องของไป๋ฮวาต้องให้ข้าตัดสินใจ ข้าไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้นางพูดไว้อย่างไรบ้าง แต่ข้าหมายความว่า…”
ไม่รอให้พูดจนจบ เย่อวี๋หรานที่เป็นกำแพงประกอบฉากมาครึ่งค่อนวันแล้วก็พลันไอขึ้นเบา ๆ สองครา “แค่กแค่ก! ไม่ว่าท่านจะหมายความว่าอย่างไร แต่พวกข้าคนสกุลจูชัดเจนยิ่งนัก ค
