นที่มาดูตัวคราวนี้คือซื่อหู่ของพวกข้า ถ้าแม่เหวินเกินไม่พอใจก็ไม่มีปัญหา เช่นนั้นก็สิ้นสุดแต่เพียงเท่านี้เถอะ สกุลจูของข้าไม่ขาดแคลนลูกสะใภ้”
“เจ้าเป็นใคร?” มารดาของหลิวเหวินเกินหรี่ตาถาม
ก่อนหน้านี้ผู้ที่พูดจามาตลอดคือจูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่น แต่กลับไม่ได้แนะนำเย่อวี๋หรานมากนัก เพียงบอกว่านางเป็น ‘ป้าใหญ่’ ของจูซื่อหู่
ไม่อาจโทษที่มารดาของหลิวเหวินเกินไม่รู้จักเย่อวี๋หราน เพราะภรรยาของหลิวเหวินเกินกลัวว่าแม่สามีนั้นพอได้ยินว่าคนที่มาดูตัวเป็นญาติของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์แล้วจะไม่ตกลง จึงป้องกันเอาไว้ก่อน
ภรรยาของหลิวเหวินเกินทราบว่าแม่สามีของตนเองเป็นคนร้ายกาจ ถ้าไม่หาบ้านแม่สามีที่เก่งกล้าสักหน่อยให้ลูกสาว ลูกสาวของนางคงต้องถูกบ้านเดิมรังแกแน่แล้ว เพราะนางไม่อาจปกป้องคนได้ นางจึงใคร่ครวญมาเป็นอย่างดี ตัดสินใจหาบ้านแม่สามีที่ร้ายกาจสักหน่อยให้ลูกสาว
นอกจากนี้ นางยังสืบมาแล้วว่าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์โหดก็จริง แต่อนุญาตให้ลูกสะใภ้ถือเงินได้
ครอบครัวอื่นชมเชยว่าแม่สามีดีนักหนา แต่มีครอบครัวไหนอนุญาตให้ลูกสะใภ้มีเงินส่วนตัวบ้าง?
ดังนั้น เมื่อภรรยาของหลิวเหวินเกินได้ยินว่า ‘ท่านป้า’ ก็ทราบว่าคือใคร แต่แม่สามีของนางกลับไม่ทราบ
นี่เป็นการบอกกลาย ๆ ว่า แม้หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์จะมีชื่อเสียงมาก จูเหล่าโถวก็พลอยโด่งดังตาม แต่ครอบครัวจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อที่เป็นน้องชายของจูเหล่าโถวกลับไม่ค่อยมีชื่อเท่าไ
