หร่ จึงมีน้อยคนนักที่จะทราบว่าครอบครัวนี้ชื่ออะไรกันบ้าง
“ข้า? ก็บอกไปแล้วนี่นา ข้าคือป้าของซื่อหู่” เย่อวี๋หรานกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ข้าคือภรรยาของจูเหล่าโถวซึ่งเป็นลุงของซื่อหู คนอื่นเรียกข้าว่า ‘จูต้าเหนียง’ เรียกแบบนี้ท่านอาจยังไม่รู้ว่าข้าคือใคร ‘หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์’ จากหมู่บ้านสกุลจู คงรู้จักกระมัง?”
“เจ้าคือหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์?!” รูม่านตาของแม่เหวินเกินพลันหดเล็กลง ตะลึงพรึงเพริด นางรีบหันไปมองภรรยาของหลิวเหวินเกิน “คนที่ไป๋ฮวาดูตัวด้วยคือหลานชายของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์งั้นรึ?!”
ภรรยาของหลิวเหวินเกินกลัวว่าจะถูกดุด่ายิ่งนัก นางหดคอกลับไปเล็กน้อย พลางกล่าวว่า “เจ้าค่ะ ไป๋ฮวามีความสัมพันธ์อันดีกับเยี่ยนจื่อจากบ้านหลิวเอ้อร์หมิง พวกนางตกลงกันไว้ว่า เยี่ยนจื่อจะดูตัวกับลูกชายของน้องสามของจูเหล่าโถว ส่วนไป๋ฮวาดูตัวกับลูกชายของน้องสี่ของจูเหล่าโถว…”
ถึงจะไม่ได้กล่าวออกมาตรง ๆ ว่าเป็นหลานชายของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ แต่คำว่า ‘จูเหล่าโถว’ ก็เฉลยตัวตนออกมาชัดเจนแล้ว
หมู่บ้านสกุลจูมีเหล่าโถวหลายคน แต่คนที่เรียกกันว่า ‘จูเหล่าโถว’ มีคนเดียวเท่านั้น ส่วนภรรยาของเขาก็คือ ‘หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์’ ในคำร่ำลือผู้นั้น
“สารเลว ทำไมเจ้าไม่บอกข้า? เจ้าคิดจะทำให้ข้าโมโหตายใช่ไหม…” มารดาของหลิวเหวินเกินระเบิดอารมณ์ออกมาทันที คว้าไม้กวาดมาได้ก็ฟาดใส่ภรรยาของหลิวเหวินเกิน
ภรรยาของหลิวเหวินเกินร่างกายอ่อนแอ ไม่ใช่คู่มื
