อของแม่สามี จึงร่ำร้องด้วยความตกใจว่า “ท่านแม่ ท่านทำอะไรเจ้าคะ?! จูต้าเหนียงก็อยู่ด้วยนะ ท่านคิดจะทำอะไร?!”
“ข้าตีลูกสะใภ้ของข้า แล้วเกี่ยวอะไรกับนาง?” มารดาของหลิวเหวินเกินไม่หลงกล แผดเสียงอย่างบันดาลโทสะ “ข้าจะตีคนสมควรตายอย่างเจ้าเสีย คนชั้นต่ำ! หน้าไม่อาย จะดูตัวก็ดูตัวไปสิ ยังจะหาบ้านแม่สามีที่ร้ายกาจขนาดนี้ เจ้าคิดจะทำร้ายไป๋ฮวางั้นหรือ ไป๋ฮวาเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเจ้านะ เจ้ากลับหาบ้านแม่สามีที่กินคนไม่เหลือกระดูกมาให้นาง เจ้ายังเป็นแม่คนอยู่ไหม? ข้าจะตีเจ้า…”
“ท่านแม่ ท่านก็ตีข้าให้ตายสิ ตีข้าให้ตายเลย!” ภรรยาของหลิวเหวินเกินร่ำไห้ “ถึงอย่างไรท่านก็ไม่เห็นข้าเป็นลูกสะใภ้อยู่แล้ว ตีข้าให้ตายพ้น ๆ ไปก็ดีเหมือนกัน ข้าตายไปแล้ว ไป๋ฮวาก็ไม่มีคนสนใจอีก ถึงตอนนั้นท่านจะได้ขายเอาไป๋ฮวาไปขายแลกเงินค่าสินสอดมาให้ลูกชายคนโตของท่าน…”
“เจ้าจะทำให้ข้าอกแตกตายงั้นเรอะ! ข้าเป็นย่าของไป๋ฮวานะ เจ้าเห็นข้าเป็นคนอย่างไรกัน?”
“เรื่องราวเป็นอย่างไร ท่านย่อมรู้อยู่แก่ใจ คราวก่อนท่านยังบังคับข้า อยากให้ข้าเอาลูกสาวตัวเองไปแลกลูกสะใภ้มาให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของท่าน อาศัยอะไร! หลานที่เกิดจากลูกชายสุดที่รักของท่านเป็นคน ไป๋ฮวาของข้าไม่ใช่คนงั้นหรือ? ลูกชายคนโตของท่านอยากได้ลูกสะใภ้ก็ให้เขาไปหาเอาเองสิ อาศัยอะไรมาเอาลูกข้าไปแลก…”
……
เรือนของหลิวเหวินเกินเปลี่ยนเป็นอึกทึกครึกโครมในชั่วพริบตา
หลิวไป๋ฮวาที
