า สาเหตุไม่ได้มาจากตัวเจ้าของร่างเดิมเพียงผู้เดียว ปีนั้นแม่เฒ่าจูเองก็ไปพูดถึงเจ้าของร่างเดิมอย่างเสีย ๆ หาย ๆ อยู่ข้างนอกไม่น้อยเลยทีเดียว
แน่นอนว่าคนที่ถูกกล่าวถึงไม่ได้มีเพียงเจ้าของร่างเดิม แต่ยังมีจูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นด้วยเช่นกัน ทว่าเจ้าของร่างเดิมโดดเด่นกว่ามาก ทำให้ ‘ข้อเสีย’ ของพวกนางสองคนจืดจางลงไปก็เท่านั้น
“ท่านรู้ได้อย่างไร?” จูซานเสิ่นประหลาดใจยิ่งนัก
“แค่เดาก็รู้ได้แล้ว” เย่อวี๋หรานย่อมไม่พูดถ้อยคำที่จะล่วงเกินคนอื่นอยู่แล้ว นางกล่าวว่า “เจ้าพูดเองนี่นาว่าเจ้าดูตัวมาหลายคนแล้ว คนที่เจ้าเห็นผ่านตามาคงมีทั้งที่อ้วนผอม ขาวคล้ำ สูงเตี้ย ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีคนที่เจ้าต้องตาเลยสักคน”
“ไม่มี” ต่อให้มี จูซานเสิ่นก็ไม่มีทางยอมรับ
เย่อวี๋หรานนิ่งขรึม ไม่สะทกสะท้านสักนิด “เจ้ายังไม่รู้เลยว่าตัวเองชมชอบลูกสะใภ้แบบไหน แล้วข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าชอบคนแบบใด?”
จูซานเสิ่น “…”
จูซื่อเสิ่นเห็นจูซานเสิ่นพ่ายแพ้กลับมาก็รีบเอ่ยขึ้น “พี่สะใภ้ใหญ่ ช่วยพวกข้าเถอะนะเจ้าคะ เอาแค่คนที่กำลังดูตัวกันอยู่ตอนนี้ก็ได้ ท่านช่วยพิจารณาให้พวกข้า แค่ไม่มีข้อบกพร่องร้ายแรงก็พอแล้ว”
“เรื่องนี้ไม่มีปัญหา ตอนที่พวกเจ้าดูตัว ข้าแวะมาดื่มชาสักหน่อยก็ได้” เย่อวี๋หรานไม่ได้ปฏิเสธจนถึงที่สุด เพราะถึงอย่างไรลูกสะใภ้ที่พวกนางเลือกก็มีผลกระทบต่อครอบครัวตนเองอยู่บ้างเช่นกัน
ถ้าสู่ขอคนที่ปัญหาน้อยหน่อยกลั
