ออยู่ที่ตำบลอีกต่างหาก เรื่องดีเช่นนี้คงมาไม่ถึงพวกข้าหรอกเจ้าค่ะ”
“นั่นน่ะสิเจ้าคะ ครอบครัวที่แม่สื่อแนะนำมานี้นับว่ามีฐานะไม่เลวแล้วในเชิงเขาไท่ตังย่านนี้” จูซื่อเสิ่นพูดขึ้นจากข้าง ๆ ว่า “ข้าไปสืบมาแล้ว แม่นางผู้นี้มีรูปโฉมไม่เลวทีเดียว อยู่ที่เรือนก็ขยันขันแข็งยิ่งนัก พี่สะใภ้สองคนก็ชื่นชมนาง แม่นางผู้นี้ไม่มีความชอบอื่นใด เพียงชอบอะไรแปลกใหม่ ได้ยินว่าหมู่บ้านสกุลจูของพวกเรามีมันเทศ จึงหวังว่าตอนดูตัวกันจะได้ชิมสักหน่อย…”
แววตาเย่อวี๋หรานสว่างวาบ “แม่นางน้อยผู้นี้ออกปากเองว่าอยากชิมมันเทศ หรือคนในครอบครัวของนางเป็นคนพูด?”
จูซื่อเสิ่นอึ้งไป กล่าวอย่างไม่ค่อยแน่ใจ “ทั้งคู่กระมัง?”
“แม่สื่อเป็นคนมาบอกอีกที แต่ใครเป็นคนพูด ข้าก็ไม่รู้แน่ชัด” จูซานเสิ่นนึกทบทวนแล้วถามว่า “มีอันใดหรือ พี่สะใภ้ใหญ่ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ?”
เวลานี้ พวกนางสองคนไม่รังเกียจที่พี่สะใภ้ใหญ่ ‘เก่งกาจ’ แล้ว เพียงหวังว่าจะได้เบาะแสอะไรจากคำบอกเล่าของพวกตน
การดูตัวเป็นเรื่องชั่วชีวิต พวกนางไม่ปรารถนาให้ลูกชายของตนเองไปสู่ขอสตรีที่สร้างความเดือดร้อนให้คนในครอบครัวกลับมา เพราะวันหน้าคงไม่อาจอยู่อย่างสงบ
“แม่นางสองคนนี้เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน ทั้งยังสนิทสนมกันถึงขั้นแลกผ้าเช็ดหน้ากันด้วย ใช่หรือไม่?” เย่อวี๋หรานถามเพื่อยืนยันอีกครั้ง
จูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นพยักหน้า
กระทั่งพ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจูที่อยู่ข้าง ๆ ยั
