น้าเจ้าช่างหนาเสียจริงนะ กระทั่งเรื่องระหว่างสามีภรรยาผู้อื่น เจ้าก็ยังมีหน้ามาแอบดู?” เย่อวี๋หรานแค่นยิ้มเย็น “อายุยังน้อยก็ไม่รู้จักเรียนรู้เรื่องดี ๆ ตอนนี้แอบดูเรื่องพรรค์นี้ วันหน้าเจ้าคิดจะทำอะไร? อยากขึ้นสวรรค์งั้นเรอะ?”
กานอี้เซียนหดคอ “ท่านรู้ได้อย่างไร?”
ถูกต้อง ข้าอยากกลับขึ้นไปบนสวรรค์จริง ๆ นั่นแหละ!
แต่ตอนนี้ข้าทะเลาะกับท่านพ่อท่านแม่ กำลังทำสงครามเย็นกันอยู่
ถ้าไม่ทำอะไรให้สำเร็จเป็นชิ้นเป็นอัน ข้าก็ไม่มีหน้ากลับไป
เย่อวี๋หรานถลึงตา “เจ้ายังกล้ามาเล่นลิ้นกับข้า?”
กานอี้เซียนส่ายหน้า “เปล่า ข้าไม่ได้เล่นลิ้น ข้าพูดความจริง”
จริง ๆ นะ ข้าไม่เคยโกหกใคร ซื่อสัตย์เป็นที่สุดแล้ว
เย่อวี๋หรานกลัวว่าตนเองจะถูกเขาทำให้โมโหจนกระอักตายเลือดไปเสียก่อน จึงสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเอ่ยว่า “ข้าไม่สนว่าเจ้าพูดจริงหรือไม่จริง เอาเป็นว่าต่อจากนี้ข้าไม่อยากได้ยินเรื่องนี้อีก นอกจากนี้ เรื่องระหว่างข้ากับจูเหล่าโถวเป็นเรื่องส่วนตัวของพวกข้า ไม่เกี่ยวอันใดกับเจ้า”
นางพูดจบก็เดินหนีไป
กานอี้เซียนร้อนใจ “นี่ จูต้าเหนียง ท่านรอก่อน…”
จะไม่เกี่ยวกับข้าได้อย่างไร? ถ้าท่านไม่สามารถจดจ่อกับการเพาะปลูกได้อีกแล้ว ข้าจะสร้างผลงานมาพิสูจน์ให้ท่านพ่อท่านแม่เห็น แล้วกลับขึ้นสวรรค์ไปอีกครั้งได้อย่างไร
หากน่าเสียดายที่เย่อวี๋หรานไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย เดินดุ่ม ๆ ไปข้างหน้าไม่หยุดยั้ง
กานอี้เซียนรีบคว้ามือของน
