ที่หามาได้เท่านั้นพอใช้ที่ไหนกัน? ต้องขอบคุณแม่สามีข้าที่อนุญาตให้ลูกสะใภ้อย่างพวกข้าค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ หาเงินค่าแป้งชาด ไม่อย่างนั้นทุกคนคงต้องกินลมตะวันตกเฉียงเหนือกันแล้ว”
จากนั้นก็ย้อนถามกลับไปว่าหญิงปากสว่างปฏิบัติต่อลูกสะใภ้อย่างไร ไฉนจึงไม่เห็นลูกสะใภ้ของนางออกมาพูดคุยกันบ้างเลย?
ว่าง ๆ ก็ควรให้คนหนุ่มสาวออกมาเดินเล่นข้างนอกบ้าง เอาแต่อุดอู้อยู่ในเรือนแบบนั้น เดี๋ยวก็ไม่มีลูกชายกันพอดี
หลี่ซื่อมีฝีปากเป็นเลิศ เพียงตอบโต้กันไม่กี่ครั้ง หญิงปากสว่างก็สู้ไม่ได้เสียแล้ว ได้แต่พ่ายแพ้ยับเยินหนีไป
“เชอะ!” หลี่ซื่อไม่ยี่หระ เดินกลับเข้าเรือนทันที
จากนั้นนางก็กลับไปรายงานเพื่อประจบขอรางวัลจากเย่อวี๋หราน
เย่อวี๋หรานหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “คืนวานนี้เสียงค่อนข้างดัง นางจะได้ยินก็ไม่แปลก แต่ปกตินางชอบพูดโกหกไปเรื่อยอยู่แล้ว มีสักกี่คนที่เชื่อ?”
นางย่อมรู้ว่าชื่อเสียงของหญิงปากสว่างเสียหายไปแล้ว ทุกคนในหมู่บ้านมองหญิงปากสว่างเป็นตัวตลก
ลูกชายและสามีก็รังเกียจนาง ไม่รู้ว่าถึงวันที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แล้วยังจะมีชีวิตดี ๆ อยู่หรือไม่
ตอนนี้หญิงปากสว่างก็แค่อายุยังน้อย ยังมีเรี่ยวแรงรังแกลูกสะใภ้ รอไปก่อนเถอะ นางก็จะได้รู้ว่าไม่ได้รับความเคารพรักจากลูกสะใภ้ บั้นปลายนั้นจะต้องมีชีวิตน่าเศร้าสลดเพียงใด
“นางทำตัวเอง สมควรแล้ว” หลี่ซื่อยังถามอย่างสงสัยว่า นี่ก็เที่ยงแล้ว ทำไมจึงไม่เห็นหลิ
