นซื่อเลย?
“อ้อ นางน่ะหรือ ข้าให้นางไปทำธุระให้น่ะ” เย่อวี๋หรานช่วยปิดบังให้หลินซื่อ “ถ้าเจ้ามีอะไร เรียกพวกปาเม่ยก็ได้”
“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ แค่วันนี้น้ำพริกเนื้อขายดีมาก จึงอยากปรึกษาน้องสะใภ้ห้าว่าช่วงนี้นางพอจะหาเวลาทำเพิ่มสักหน่อยได้หรือไม่”
“อย่าทำมากเกิน ช่วงนี้อากาศร้อน เก็บไว้นานไม่ได้”
“ข้าทราบเจ้าค่ะ ตอนนี้ก็กำลังคิดว่าจะทำปลาตากแห้ง จะได้เก็บได้นานสักหน่อย” หลี่ซื่อกล่าว “ท่านแม่บอกว่ามันเทศของพวกเราจะเก็บเกี่ยวก่อนช่วงฤดูใบไม้ร่วงไม่ใช่หรือเจ้าคะ ข้าคิดว่าถึงตอนนั้นทุกคนคงจะยุ่งมาก ไม่มีเวลามาทำของพวกนี้ จึงต้องทำไว้แต่เนิ่น ๆ”
เย่อวี๋หรานคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมองการณ์ไกลขนาดนั้น “ช่วงนี้พวกเจ้าใหญ่ยุ่งอยู่กับการหาบน้ำไปรดนาข้าว รอจนพวกเขาว่างกันแล้ว ค่อยให้พวกเขาช่วยไปวางแหจับปลากลับมา”
“ดีเลยเจ้าค่ะ ข้าจะได้นัดลูกค้าไว้ล่วงหน้า เริ่มมีคนมาถามข้าแล้วว่าช่วงนี้พวกเราจับปลากันหรือยัง อยากซื้อปลากลับไปทำอาหารสักตัว” หลี่ซื่อดีอกดีใจ อยากจับปลาให้ได้มาก ๆ เสียเดี๋ยวนั้น
นอกจากปลาตากแห้งและน้ำพริกเนื้อ ยุคนี้สามารถกินปลาสดใหม่ได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว
เนื้อปลาราคาถูกกว่าเนื้อหมูมาก ใช้ไข่ไก่สองฟองมาแลก เพียงเท่านี้คนส่วนใหญ่ก็พอใจแล้ว
หลินซื่อกลับมาตอนฟ้ามืด
เย่อวี๋หรานบอกให้หลิวซื่อเก็บอาหารไว้ให้ ไม่ได้ถามอะไรมาก เพียงบอกนางว่ากินเสร็จแล้วก็ล้างจาน รีบกลับเข้าห้องไปพักผ่อนแต่เนิ่
