ามรู้สึกแบบนั้นก็ไม่หลงเหลืออยู่แล้ว
จริงด้วย แม่สามีพูดถูก พี่ใหญ่ไม่เกรงใจพวกข้าก่อน พวกข้าก็ต้องปกป้องตัวเอง
พี่ใหญ่ทำเกินไปจริง ๆ พวกข้าลงไม้ลงมือก็เพราะไม่มีทางเลือก
เย่อวี๋หรานใช้โอกาสนี้เรียกจูปาเม่ยเข้ามาสั่งสอนไปพร้อมกัน
“เอาล่ะ พูดไปมากมายแล้ว พวกเจ้าก็เปลี่ยนชุดก่อนเถอะ จัดแจงตัวเองให้เรียบร้อย อีกสักพักก็จะกินข้าวกันแล้ว” เย่อวี๋หรานลูบศีรษะของหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ย จากนั้นพาจูปาเม่ยออกไป ปล่อยให้พวกนางอยู่ในห้อง
จูปาเม่ยถูกลากออกมาด้วยก็นึกสงสัย “ท่านแม่ ท่านลากข้าออกมาด้วยทำไมเจ้าคะ? พวกนางยังต้องหวีผมนะ ข้าจะช่วยพวกนางหวีผม”
“พวกนางพี่น้องมีกันสามคน มือสามคู่ ยังต้องให้เจ้าช่วยอีกหรือ?” เย่อวี๋หรานดึงอีกฝ่ายมาไกลกว่าเดิมเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “เจ้าก็ให้พวกนางพี่น้องมีพื้นที่ส่วนตัวสักหน่อย พวกนางจะได้คุยกัน เจ้าคิดว่าพวกนางเพิ่งจะทะเลาะวิวาทกับหลินต้าเม่ยมาหยก ๆ ในใจจะไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ?”
จูปาเม่ยเข้าใจแล้ว “ที่แท้ท่านแม่ก็…ท่านก็ไม่รีบบอก ข้านึกว่าต้องอยู่ช่วยเสียอีก”
“ยังมีเรื่องที่เจ้าต้องเรียนรู้อีกมาก เรื่องที่ข้าพูดกับพวกนางเมื่อครู่นี้ เจ้าจำได้หรือยัง?”
จูปาเม่ยพยักหน้า “เจ้าค่ะ ข้าจำได้แล้ว”
“จำได้ก็ดีแล้ว ถึงจะเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด แต่มีเรื่องที่เกี่ยวกับหลักการบางอย่าง ไม่ควรถอยก็ไม่ควรถอย เจ้าเป็นน้องสาวของพวกเขา แต่ก็เป็นตัวเจ้าเองด้วย เข้าใจหรือไม
