าบาดแผลของเสี่ยวฝูจื่อด้วยตนเอง
ที่จริงแล้วท่านหมอไป๋หลี่หาใช่คนเลวร้าย ตอนแรกเขาปฏิเสธไม่รักษาแผลให้เสี่ยวฝูจื่อก็ไม่ได้คิดจะปฏิเสธจริง ๆ
เขาตรวจดูปากแผลของเด็กคนนี้แล้ว ดูเหมือนเลือดออกมาก หากความจริงเลือดบนปากแผลแข็งตัวแล้ว ไม่มีเลือดไหลออกมาอีก ยื้อเวลาไว้สักพักก็ไม่ถึงแก่ชีวิต
เขาลงมือฝังเข็มหยุดเลือด ทำความสะอาดปากแผล และทายา…
ท่านหมอไป๋หลี่ทำอย่างพิถีพิถันยิ่งนัก
พี่เป้ายืนมองอยู่ข้าง ๆ สักพักก็ลอบถอนหายใจโล่งอก
กล่าวกันตามจริงแล้ว เห็นท่านหมอไป๋หลี่ไม่ชมชอบเขาปานนี้ เขาก็กลัวจริง ๆ ว่าอีกฝ่ายจะเล่นลูกไม้ทำให้เสี่ยวฝูถึงแก่ความตาย
“ขอบคุณ ท่าน…ท่านมีนามว่าอย่างไร?” ครั้นยืนอยู่ต่อหน้าเย่อวี๋หราน แม้จะเป็นพี่เป้าที่มีจิตใจหนักแน่นมั่นคงอย่างมากก็ยังรู้สึกวางตัวไม่ถูกอยู่บ้าง
เขาไม่ได้ลืม ก่อนหน้านี้เขายังคิดจะกลบเกลื่อนว่าตนเองส่งน้องชายบางคนไปขโมยเงินของอาหญิงท่านนี้อยู่เลย
“สามีข้าแซ่จู เจ้าจะเรียกข้าว่าจูต้าเหนียงก็ได้” เย่อวี๋หรานกล่าว
“จูต้าเหนียง”
“อืม”
“จูต้าเหนียง ถ้าไม่ได้ท่าน เสี่ยวฝูอาจไม่รอดแล้วก็ได้ บุญคุณยิ่งใหญ่ไม่อาจกล่าวคำขอบคุณ วันหน้าถ้าจูต้าเหนียงมีเรื่องราวใด ขอให้แจ้งชื่อพี่เป้านามของข้า ข้าไม่กล้ารับประกันหากเป็นที่อื่น แต่ในตำบลอันจิ่วแห่งนี้ คนส่วนใหญ่ยังยอมให้เกียรติข้าอยู่บ้าง” พี่เป้ามีน้ำใจยิ่งนัก ประสานมือคารวะเย่อวี๋หราน
“ไม่เป็นไร ข้าเพียงให้เจ
