้าทำงานอะไร?” เย่อวี๋หรานได้ยินก็สงสัยขึ้นมา “เป็นคนทำธุระให้พวกคนใหญ่คนโต หรือว่าทำงานใช้แรงงานยกสิ่งของ?”
แม้ว่าตำบลอันจิ่วจะเป็นเพียงตำบลเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ไม่ใช่สถานที่จำเป็นของเส้นทางการค้า แต่ก็ยังต้องการแรงงานจำนวนมากถึงเพียงนั้น บางครั้งก็ซื้อและจัดส่งสินค้า จึงมีการหาแรงงานไปทำงานอยู่บ้าง
เพราะงานมีไม่มาก ดังนั้นจึงมีหัวหน้างาน หัวหน้างานจะเป็นคนได้รับงาน หลังจากนั้นจึงส่งให้คนงานทำ
อย่างจูซานที่เป็นชาวนา หากไม่จ่าย ‘ค่าหัวคิว’ ให้ แน่นอนว่าหัวหน้างานต้องไม่รับเขาเข้าทำงานเป็นแน่ แต่งานใช้แรงงานเดิมทีก็ได้เงินไม่มาก ทั้งยังต้องจ่ายให้หัวหน้างานครึ่งหนึ่ง วันหนึ่งได้สี่ห้าอีแปะ ยังไม่พออุดซอกฟันเสียด้วยซ้ำ
งานประเภทนั้นที่จะได้เงินสิบเหรียญขึ้นไปนั้นหายากมาก
“ท่านแม่ขอรับข้ารู้ว่าข้าไปเป็นคนทำธุระให้รอบหนึ่งก็ได้หนึ่งเหรียญ มีงานให้ทำก็ทำ ไม่มีงานก็ไม่เป็นไร แต่ถึงอย่างไรข้าอยู่ในตำบล นอกจากต้องทำอาหารแทนพวกเจ้าเจ็ดก็ไม่มีเรื่องอื่นให้ทำแล้ว”
เย่อวี่หรานไม่ค่อยเห็นด้วย “จะไม่มีอะไรทำได้อย่างไร? ในยามที่เจ้าเจ็ดสอนต้าเป่าและเอ้อร์เป่า เจ้าไม่ไปเรียนกับพวกเขาด้วยหรือ? ก่อนหน้านี้ข้าบอกเจ้าว่าอย่างไร? เมื่อก่อนที่ไม่ส่งพวกเจ้าไปเรียนหนังสือเป็นเพราะในบ้านไม่มีเงินและยากจน ตอนนี้สภาพในบ้านก็ยังไม่นับว่าดีนัก แต่จะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ เมื่อไม่มีทางเลือกจึงกัดฟันส่งเจ้าเจ
