็เป็นเรื่องอื้อฉาวทั้งนั้น นี่ยังไม่นับว่าคนที่พวกเขาลดสถานะลงเป็นพี่สาวของลูกสะใภ้ของเจ้าอีก หากเรื่องนี้แพร่ออกไปต้องไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่”
“คือเช่นนี้ คนอื่นแต่งเข้าเป็นเมียรอง ส่วนบ้านเจ้าแต่งเข้าไปเป็นเมียเอก” ผู้อาวุโสรีบพูดอยู่ข้าง ๆ “แม้ว่าขาพวกเราจะเปื้อนโคลน ไม่พูดถึงเรื่องนี้ แต่เมียเอกก็คือเมียเอก ลูกสะใภ้ที่ทำตามหลักสามแม่สื่อหกพิธีการ[1]แล้ว จะกลายมาเป็นเมียรองได้อย่างไร?”
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เช่นนั้นแล้วพวกท่านจะจัดการอย่างไรเล่า?”
“พวกเรา…” เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสตัวแข็งทื่อ
ถ้าพวกเขารู้ว่าต้องจัดการอย่างไร แล้วจะ ‘เชิญ’ นางมาหรือ?
แม่ของหลิวต้าซุ่นกลัวเย่อวี๋หราน แต่ไม่กลัวเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสในหมู่บ้านของตัวเอง ทันทีที่ได้ยินเรื่องนี้และไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นก็ด่าสาดเสียเทเสียออกมา
“ไอ้คนชั่วไร้ศีลธรรมหลิว ไอ้เดรัจฉานหลิว พวกเจ้าสองคนสมควรถูกหั่นเป็นพันชิ้น ที่แท้พวกเจ้าก็มีความคิดเช่นนี้นี่เอง”
“พวกเจ้ามันไม่ใช่คน พวกเจ้าคิดจะตัดขาดลูกหลานเช่นนี้รึ ถึงข้าตายข้าก็นอนตายตาไม่หลับ ถึงเป็นผีข้าก็จะตามไปหลอกหลอนพวกเจ้า”
“ฮือ ๆๆ…สวรรค์ไม่มีตา ชาติก่อนสกุลหลิวของพวกข้าไปทำกรรมอะไรไว้ ทำไมแค่อยากจะให้แม่ไก่ที่ออกไข่ได้แต่งเข้าสกุลมันถึงได้ยากเพียงนี้?”
……
ด่าไปด่ามาก็ยังไม่กล้าพูดอะไรถึงเย่อวี๋หราน ทำได้เพียงด่าเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสทั้งสองค
