ยวกับการเพาะปลูก เหล่าลูกสะใภ้ฟังไม่ค่อยเข้าใจเท่าใดนัก แต่จูต้า จูเอ้อร์ จูซื่อ และจูอู่เติบโตมาในทุ่งนา ตั้งแต่เล็กก็ติดตามจูเหล่าโถว เรียนรู้การทำไร่ไถนา อะไรควรปลูกตอนไหน พวกเขาจะไม่รู้ได้อย่างไร?
มารดาทำสิ่งใดไปบ้าง พวกเขาเห็นอยู่กับตา บ่อปุ๋ยหมัก แปลงเพาะชำ จนมาถึงข้าวสาลีฤดูหนาว ‘ความยินดีที่น่าอัศจรรย์ใจ’ ที่มารดามอบให้พวกเขาแทบกล่าวได้ว่ามีมาไม่ขาดสาย ช่างน่าตระหนกเกินไปแล้ว
ตระหนกจนกลายเป็นชินชา
ใช่แล้ว สักวันในอนาคตข้างหน้า เส้นประสาทของพวกเขาคงถูกทำให้ตกใจจนชินชาไปแล้ว
แต่ว่าพวกเขาในตอนนี้ยังไม่รู้ ดังนั้นจึงทำตามการจัดการของเย่อวี๋หรานอย่างเชื่อฟัง ให้ทำสิ่งใดก็ทำสิ่งนั้น
สำหรับความเปลี่ยนแปลงของพืชเกษตรในท้องทุ่ง ความแตกต่างเล็ก ๆ น้อย ๆ อันใดก็ตามล้วนไม่อาจหลุดรอดสายตาของถู่ตี้เฉินประจำท้องถิ่นนั้นไปได้
ในฐานะที่กานอี้เซียนเป็นเทพประจำเขาไท่ตัง กล่าวกันตามตรงแล้ว ไม่มีใครสนใจสถานการณ์ในที่นาของครอบครอบสกุลจูยิ่งไปกว่าเขาอีกแล้ว
นับตั้งแต่เริ่มปลูกข้าวสาลีฤดูหนาวเมื่อปีที่แล้ว เขาก็คอยตรวจตราอยู่บริเวณนั้นอย่างลับ ๆ กลัวว่าพวกมันจะแข็งตายเสียก่อน
ถ้าไม่ใช่เพราะเขากลัวว่าตนเองใช้อาคมแล้วจะถูกคนร้องเรียนถึงจักรพรรดิสวรรค์ด้วยเหตุเพราะแทรกแทรงและเปลี่ยนแปลงฤดูกาล เขาก็อยากจะยื่นมือเข้าไปจัดการสักหน่อยจริง ๆ
ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องประหลาดใจก็คือ แม้เขาจะไม่ได้ลงมือ แต่ข้า
