ก่ 3X+2Y+Z=39, 2X+3Y+Z=34, X+2Y+3Z=26 เสร็จแล้วก็เอาไปคำนวณต่อ”
แม้อาจารย์เสินจะไม่เข้าใจว่า X, Y, Z คืออะไร แต่ฟังพวกเขาอธิบายก็เข้าใจได้ คงเป็นคำที่ใช้แทนเจี่ย อี่ ปิ่ง ที่ยังไม่ทราบค่ากระมัง[1] ทว่าวิธีเขียนเช่นนี้ง่ายกว่าการเขียนเจี่ย อี่ ปิ่ง
อาจารย์เสินชะงัก “…”
แน่ใจหรือว่าเป็นดังที่พวกเขาว่าไว้ “อาจารย์ ท่านอย่าสอบยากเกินไปนะขอรับ พวกข้าแค่เคยเรียนแบบง่าย ๆ มาเท่านั้น”
ถ้านี่ว่าง่ายแล้ว ปีนั้นเขากับสหายร่วมสำนักผู้นั้นมาทางไหนก็ควรกลับไปทางนั้น ไม่ต้องสอบแล้ว
ยิ่งเป็นเช่นนี้ อาจารย์เสินก็ยิ่งชมชอบต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า
แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเสียดายก็คือ อีกฝ่ายยืนยันว่าตนเองเป็น ‘ผู้ติดตาม’ เท่านั้น คนที่มาเรียนก็คือ ‘อาเล็ก’ ของพวกเขา
เมื่อเงยหน้ามองดวงตาใสกระจ่างของจูชีที่มองมาทางเขาราวกับเด็กน้อย อาจารย์เสินก็ไม่อาจกล่าวคำพูดในใจออกมาได้
ทำอย่างไรได้ ผู้ใดให้จูชีเป็นคนสมองทึ่ม ไม่อาจใช้สมอง แม้แต่วิเคราะห์โจทย์ก็ยังทำไม่เป็น ได้แต่ ‘ท่องจำถ่ายเดียว’
‘ท่อง’ ได้อย่างเดียวแล้วจะมีประโยชน์อันใด การสอบเคอจวี่ไม่ได้วัดกันที่ท่องจำเสียหน่อย
“จูต้าเหนียง ข้าคิดว่าท่านควรส่งเด็กสองคนนี้มาเรียนมากกว่า ไม่ว่าคนไหนก็มีอนาคตยาวไกลกว่าจูชีทั้งนั้น” อาจารย์เสินถึงขั้นออกปากว่า ขอเพียงนางสมัครใจส่งเด็กน้อยทั้งสองมาเรียน เขาสามารถลดค่าเล่าเรียนให้ได้ครึ่งหนึ่ง
หมายความว่าเก็บค่าเล่าเรียน
