คนเดียว แต่มาเรียนด้วยกันสองคน
ล้อเล่นกันหรือ ถ้าพลาดเด็กน้อยที่มีแววเช่นนี้ไป เมื่อใดเขาจึงจะบ่มเพาะซิ่วไฉสักคนออกมาได้?
ขอเพียงต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าตั้งใจศึกษาเล่าเรียน ด้วยพรสวรรค์ของพวกเขาในตอนนี้ วันหน้าต้องสอบเป็นซิ่วไฉได้แน่นอน
เขาเองเพียงหยุดอยู่ที่ซิ่วไฉ ไม่แน่ว่าพวกเขาสองคนอาจก้าวหน้าไปได้อีกขั้น ทำให้ความฝันที่จะได้เป็นจวี่เหรินของเขากลายเป็นจริง[2]
แม้จะเป็นเสินกวงจี้ลูกชายของเขา อาจารย์เสินก็ไม่เคยสัมผัสได้ถึงความหวังอันแรงกล้าเช่นนี้มาก่อน
“อาจารย์เสิน ข้าเข้าใจความปรารถนาดีของท่าน แต่พวกข้าเจรจากันมาแล้ว คราวนี้จะส่งเพียงเจ้าเจ็ดเรียนหนังสือ” เย่อวี๋หรานอดยิ้มออกมาไม่ได้ นางรู้ว่าต้าเป่าและเอ้อร์เป่าเฉลียวฉลาด แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม
ถ้าจูชีพลาดโอกาสนี้ไป วันหน้ายากนักที่จูชีจะมีโอกาสที่ดีเช่นนี้อีก
“แล้วพวกเขาสองคนเล่า?” อาจารย์เสินร้อนใจ ท่านไม่ส่งเด็กน้อยที่ฉลาดเฉลียวมา แต่กลับส่งคนสมองทึ่มมาเนี่ยนะ?
เสินต้าเหนียงโบกมือให้อาจารย์เสินนั่งลง “เจ้าร้อนใจทำไม? ผู้อื่นเพียงอยากส่งจูชีเรียนหนังสือ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ให้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเรียนด้วยกันเสียหน่อย”
แล้วจึงหันกลับมาถามเย่อวี๋หราน “ใช่หรือไม่ จูต้าเหนียง? ตอนนั้นเจ้าพูดว่าเจ้าส่งเจ้าเจ็ดบ้านเจ้ามาเรียนหนังสือก็เพื่อให้เขากลับไปสอนพวกเด็ก ๆ มิใช่หรือ?”
“ใช่แล้ว” เย่อวี๋หรานยิ้มพราย “ก่อนหน้านี้ข้
