เยี่ยมจริง ๆ”
เสินต้าเหนียงยกนิ้วโป้งให้
“แต่เจ้าต้องคิดให้ดีเรื่องเรียนหนังสือ ค่าเล่าเรียนทั้งปีไม่น้อยเลย ไม่ว่าจะเข้าสำนักศึกษาแห่งไหน ปีหนึ่งก็ต้องใช้สิบกว่าตำลึงทั้งนั้น เขาเป็นแบบนี้แล้ว ต่อให้ความจำจะดีแค่ไหน เกรงว่าคงเรียนรู้ได้ไม่เท่าไหร่กระมัง?”
เสินต้าเหนียงกล่าวอย่างอ้อมค้อมยิ่งนัก รู้สึกว่าอีกฝ่ายเลี้ยงลูกชายสมองทึ่มจนมองแล้วไม่ได้ดูโง่ขนาดนั้น จะต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไม่น้อยเลยทีเดียว
แต่เรื่องการใช้เงินไปกับการเรียนหนังสือแตกต่างจากเรื่องอื่น แทนที่จะฝากความหวังไว้บนร่างของคนสมองทึ่มผู้หนึ่ง ยังไม่สู้ฝากความหวังนั้นไว้กับคนอื่น
“เสินต้าเหนียง ท่านผิดแล้ว” เย่อวี๋หรานยิ้ม “เรื่องอื่นข้าไม่กล้าพูด แต่เรื่องเรียนหนังสือ ข้ามั่นใจว่าเจ้าเจ็ดบ้านข้าเก่งกาจที่สุดแล้ว”
จากนั้นเรียกต้าเป่าและเอ้อร์เป่าออกมา บอกให้พวกเขาท่องตำราให้เสินต้าเหนียงฟัง
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าทราบว่าเสินต้าเหนียงท่านนี้คือมารดาของอาจารย์เสิน อาเล็กจะได้ร่ำเรียนหรือไม่ เป็นไปได้มากว่าต้องให้นางช่วยเหลือ จึงท่องตำราโดยไม่อิดออด
“เทียนตี้เสวียนหวงอวี่โจ้วหงฮวง (หมายถึง ท้องนภามืดมิด ปฐพีเหลืองอร่าม ห้วงเวหาเวิ้งว้างไร้ขอบเขต) เสวียนคือท้องฟ้า หวงคือสีของผืนดิน หงหมายถึงกว้างใหญ่ ฮวงคือยาวไกล จักรวาลกว้างไกลไร้ขอบเขต…”
“จ้าวเฉียนซุนหลี่ โจวอู๋เจิ้งหวัง เฝิงเฉินฉู่เว่ย เจี่ยงเสิ่นหานหยาง จูฉินโหยวสวี่ เหอห
