จริง ๆ ข้าอ่านรอบเดียว เขาก็จำได้ทั้งหมด”
เห็นได้ชัดว่าเขาอารมณ์พลุ่งพล่านอย่างมาก ชมไม่หยุดปากว่าจูชีเรียนเก่ง มิน่าเล่า พอเขาเห็นแล้วก็รู้สึกว่าเด็กคนนี้ต่างจากคนทั่วไป ที่แท้ก็เป็นอัจฉริยะนี่เอง
อัจฉริยะต่างจากคนทั่วไปก็เป็นเรื่องปกติธรรมดานี่นา!
เย่อวี๋หรานได้แต่นิ่งงัน “…” ไม่เลย เขาเป็นแค่คนทึ่มคนหนึ่งจริง ๆ
จูชี “…”
เปล่า ข้าเป็นแค่คนสมองทึ่ม!
แม้จูชีจะไม่ค่อยเข้าใจนักว่าตนเองเปลี่ยนจาก ‘คนสมองทึ่ม’ เป็นอัจฉริยะไปได้อย่างไร แต่เขาก็ดีใจที่มีคนชมตนเอง จึงฉีกยิ้มกว้าง
ท่าทางซื่อ ๆ เหมือนจูต้าที่รออยู่ตรงหน้าประตูไม่ผิดเพี้ยน
ความตื่นเต้นพลุ่งพล่านของเถ้าแก่อวี๋ชะงักลงกลางคัน พอดูอย่างนี้ก็เหมือนคนทึ่มจริง ๆ นั่นแหละ!
ไม่แปลกเลยที่คนเห็นครั้งแรกก็ไม่คิดว่าเป็นอัจฉริยะ ด้วยท่าทางโง่ ๆ ซื่อ ๆ แบบนี้ ใครเห็นก็ต้องคิดว่าทึ่มกันทั้งนั้น
แต่ว่าพวกเขาก็สมแล้วที่มีบิดามารดาคนเดียวกัน แม้หน้าตาจะต่างกันอยู่บ้าง แต่ก็พอจะมองเห็นเงาของบรรดาพี่น้องคนอื่น ๆ จากเขา
“เขามีพรสวรรค์เช่นนี้ ถ้าเจ้าไม่ส่งเขาไปร่ำเรียนก็น่าเสียดายจริง ๆ!” เถ้าแก่อวี๋สงบลงบ้างแล้ว หันกลับมากล่าวว่า “แต่เขาเป็นแบบนี้ เกรงว่าคงได้แต่ร่ำเรียน เป็นขุนนางใหญ่อันใดไม่ได้ ไม่อาจสร้างผลงานเป็นที่ประจักษ์”
เรียนเก่ง กับจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ได้ดีและเป็นขุนนางได้ ย่อมเป็นคนละเรื่องกัน
เถ้าแก่อวี๋นับว่ามีสายตาเฉียบแหลม สามารถ
