ก่อกองไฟ เมื่ออากาศอบอุ่นขึ้นแล้วค่อยกลบฝัง
หลี่ซื่อเล่าเรื่องตลกที่นางเคยได้ยินมาให้ทุกคนฟัง ทั้งห้องอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะร่า
ทันใดนั้น พลันมีคนมาทุบประตูใหญ่เรือนสกุลจู
ปัง!
เสียงดังสนั่นพาให้คนทั้งห้องชะงักไปชั่วขณะ
“หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ เจ้าไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ”
“อย่าคิดว่าแอบอยู่ในเรือนแล้วข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าอยู่ข้างใน นางเฒ่าไร้ประโยชน์ กล้ามาล่อลวงสามีคนอื่น เจ้าไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้”
……
เย่อวี๋หรานที่ขลุกอยู่ในรังอันอบอุ่น ไม่ออกไปข้างนอกโดยไม่จำเป็นเพราะอากาศหนาวได้แต่นิ่งงัน “…”
ไม่หรอกมั้ง ทำไมหญิงปากสว่างจึงมาที่เรือนพวกเขาได้?
คนทั้งห้องมองมาที่เย่อวี๋หราน ถึงจะผ่านมาหลายวันแล้ว แต่ขอโทษด้วย เรื่องที่หญิงปากสว่างไปจับชู้ และต้องการจะใส่ร้ายว่าใครบางคนเป็นชู้กับจูหย่งหนิงเมื่อตอนวันขึ้นปีใหม่ พวกเขายังจำได้ชัดเจน
จูเหล่าโถวชะงัก “…”
ด้วยนิสัยเช่นนั้นของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ ต่อให้เรื่องระหว่างเขากับแม่ม่ายฉินเป็นเรื่องจริง นางก็ไม่มีทางไปสานสัมพันธ์กับจูหย่งหนิง ในโลกนี้คงมีเพียงเขาที่สามารถยอมรับนิสัยของภรรยาได้
กานอี้เซียนซึ่งเป็นพระเอกได้แต่ตะโกนในใจ “…”
เปล่า! ข้าเปล่านะ
ข้าไม่ได้ปรากฏตัวมานานแล้ว
ประตูเรือนสกุลจูนั้นแข็งแรงดี แต่วงกบที่ยึดประตูเอาไว้ไม่ได้แข็งแรงถึงเพียงนั้น หญิงปากสว่างทุบเอา ๆ เช่นนี้ วงกบก็เริ่มสั่นคลอนโอนเอนขึ้นมาแล้ว
“ทำอะไร? เปิดประตูสิ” เย่อวี๋หราน
