โยนงานเย็บปักลงในตะกร้า หาท่อนไม้ที่เหมาะมือมาท่อนหนึ่ง แล้วเลิกผ้าม่านที่กั้นประตูห้องโถงเอาไว้ก่อนจะเดินออกไปข้างนอก
เพราะตอนนี้เป็นฤดูหนาว เปิดประตูทิ้งไว้จะทำให้ลมหนาวพัดเข้ามาข้างในทำให้อากาศภายในเรือนหนาวเย็น แต่ถ้าปิดประตูเรือนเอาไว้ก็จะไม่เห็นความเคลื่อนไหวข้างนอก ดังนั้นพวกเขาจึงเปิดประตูบานหนึ่งทิ้งไว้ แล้วแขวนผ้าม่านหนา ๆ ไว้แทน
และเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดรอยแยกระหว่างผ้าม่านกับบานประตู จึงจงใจแขวนผ้าม่านไว้สองผืน ด้านที่ติดกับขอบประตูก็ยึดตายเอาไว้กับกรอบประตู ส่วนผ้าม่านฝั่งที่มาบรรจบกันก็ให้ซ้อนทับกันเล็กน้อย เช่นนี้เวลาเดินเข้าออก เมื่อมีคนเดินผ่านสามารถเปิดออก พอคนเดินผ่านไปแล้วก็จะปิดทบลงมาตามเดิม ป้องกันลมหนาวจากโลกภายนอก
เมื่อเย่อวี๋หรานออกมา จูต้ากับจูเอ้อร์ก็ตามออกมาด้วย พวกเขาหนาวจนร่างสั่นสะท้าน พากันดึงแขนเสื้อเดินตามหลังมารดา
หญิงปากสว่างเห็นเย่อวี๋หรานเดินออกมาก็ด่ากราดทันที ด่าว่าไร้ยางอาย ล่อลวงสามีคนอื่น ยั่วยุให้เขาปลดภรรยา เห็นคนอื่นมีชีวิตดีหน่อยเป็นไม่ได้ ต้องวิ่งแจ้นออกมาหาเรื่องชาวบ้าน
เย่อวี๋หรานไม่อยากเปลืองถ้อยคำแม้แต่คำเดียว กลอกตาใส่แล้วปรี่เข้าหาทันที นางควงท่อนไม้ในมือปัดป่ายไปทางศีรษะของฝ่ายตรงข้าม
หญิงปากสว่างตกใจจนลืมด่า พลางร้องเสียงหลง “โอ๊ย มารดามันเถอะ ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์จะตีคนแล้ว นางหญิงเฒ่าจะเอาชีวิตคนแล้ว…”
นางแผด
