ขึ้นมาใส่ถ้วยนิดหน่อย แล้วเติมน้ำตาลลงไปคลุกเคล้าให้เข้ากัน เอาไปให้เด็ก ๆ และพวกผู้หญิงกินเป็น ‘ของว่าง’
“ท่านย่า อร่อยขอรับ!”
“อร่อยจริง ๆ!”
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ากินอย่างเอร็ดอร่อยยิ่งนัก
เย่อวี๋หรานลูบศีรษะพวกเขา บอกให้พวกเขาไปเล่นกันต่อ ส่วนตนเองก็กลับมาทำงาน
หลังจากเคี่ยวน้ำมันเสร็จก็มีน้ำมันสำหรับทอดลูกชิ้นแล้ว
เย่อวี๋หรานสาธิตให้พวกนางดูเล็กน้อย นางใช้ช้อนซดน้ำแกงตักขึ้นมาพูนช้อน จากนั้นปั้นเป็นก้อนกลม โยนลงกระทะที่ใส่น้ำมันรออยู่ก่อนแล้วก็สามารถทอดได้เลย “ค่อย ๆ ทำ ไม่ต้องรีบร้อน สองลูกก่อนหน้านี้ใช้ตะเกียบทดสอบดูว่าข้างในสุกหรือยัง ค่อย ๆ ทำไปเดี๋ยวก็จับทางได้เอง”
“เจ้าค่ะ ท่านแม่” หลิ่วซื่อรับช้อนมาแล้วเลียนแบบแม่สามีด้วยการตักเนื้อหมูขึ้นมา
แม้จะทำได้ไม่กลมเท่าของเย่อวี๋หราน แต่ก็ยังนับว่าใช้ได้
เย่อวี๋หรานดูอีกฝ่ายทำไปได้หลายลูกก็ค่อยออกไปกรอกไส้กรอกกับคนอื่น ๆ ข้างนอกต่อ
“ท่านแม่ เนื้อพวกนี้หั่นเป็นชิ้น ๆ แล้วเอามากินเลยก็ได้ ทำไมต้องเอามากรอกใส่ของแบบนี้ด้วยเจ้าคะ สิ้นเปลืองจะตาย” เมื่อหลี่ซื่ออาศัยช่วงที่ซานเป่ากับซื่อเป่านอนหลับอยู่ออกมาเดินเล่น จากนั้นก็เห็นคนอื่น ๆ กำลังสาละวนทำงานกันอยู่ จึงพูดขึ้นมาหลายคำ
นอกจากนี้ ไส้หมูก็เอามากินได้เหมือนกัน เอาเนื้อมากรอกไส้หมูแบบนี้ จะแปลกเกินไปหรือเปล่า?
“งั้นทำเสร็จแล้วเจ้าก็อย่ากินเสียล่ะ” เย่อวี๋หรานกล่าวโดยเปลือกตาไม่ขยั
