กนี้ได้ที่แล้ว เอาไปใส่กระสอบไว้เถอะ ดูจากสีท้องฟ้าไม่รู้ว่าจะตกแค่ไม่นานหรือตกต่อเนื่องหลายวัน อันไหนที่เก็บได้แล้วก็เอาไปใส่ถุงไว้ ถ้าชื้นขึ้นมาคงเก็บไว้นานไม่ได้”
ทั้งสองคนหาถุงกระสอบมาแล้วเริ่มคัดอันที่ผึ่งได้ที่แล้วใส่ถุง
จูปาเม่ย ต้าเป่า เอ้อร์เป่าและจูชีตัวเปียกฝนกลับมา
ยังนึกว่าฝนคงไม่ตกเร็ว ๆ นี้เสียอีก คิดไม่ถึงว่าฝนจะเทลงมาตอนใกล้ถึงประตูเรือน
“ตอนแรกข้าน่าจะใส่ชุดฟางกันฝนออกไปด้วย ดูชุดของข้าสิ ระยะทางสั้น ๆ แค่นั้นก็เปียกหมดแล้ว” จูปาเม่ยเสียดายแกมหงุดหงิด
“รีบเข้าห้องไปเปลี่ยนชุด พวกข้าช่วยเก็บผ้าเข้ามาให้แล้ว เจ้าก็รีบไปจัดการต่อเถอะ” เย่อวี๋หรานกล่าว
จูปาเม่ยจึงกลับห้องไปเปลี่ยนชุด
เย่อวี๋หรานให้หลิ่วซื่อทำงานเสร็จแล้วก็พาต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
ส่วนจูชี นางส่งผ้าเช็ดหน้าให้เขาเช็ดเนื้อเช็ดตัวแล้วบอกให้รอไปก่อน พอจูปาเม่ยเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วค่อยเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังคงนอนเตียงเล็กของจูปาเม่ยอยู่นั่นเอง
จูชีเชื่อฟังยิ่งนัก ยิ้มซื่อ ๆ ให้เย่อวี๋หราน “ข้าทราบแล้วขอรับ ท่านแม่”
พอนึกถึงผ้าที่เก็บกลับมา เย่อวี๋หรานก็ไพล่นึกถึงแหจับปลาที่ตากไว้ขึ้นมาได้ “เมียเจ้ารอง แหจับปลาท้ายเรือนยังไม่ได้เก็บเข้ามาใช่ไหม?”
หลิวซื่อตอบ “ยังเลยเจ้าค่ะ ตอนนั้นท่านแม่ให้พวกข้าเก็บผ้าเข้ามาก่อน บอกว่าแหจับปลาเปียกฝนก็ไม่เป็นไร แต่ผ้าสำคัญกว่า ถ้าเปียกขึ
