็บคืนมาหมดแล้ว อาจจะใช้ไม่ทัน? ไม่มีปัญหาแค่ขุดบ่อเพิ่มที่นอกบ้านอีกสักไม่กี่หลุม ถ้าปีหน้าใช้ไม่หมดก็สามารถเอาไปขายให้คนอื่นได้”
ใช่แล้ว ถูกต้อง สิ่งนี้สามารถ “ขายเป็นเงิน” ได้
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เย่อวี๋หรานเห็นเรื่องที่จูเหล่าโถวขอเจ้าของร่างเดิมซื้อ “ปุ๋ย”
จูเหล่าโถวรู้สึกว่าเป็นความคิดที่ดีจึงเรียกลูกชายมาลงมือทำ
จูต้า จูเอ้อร์ จูซาน จูซื่อ และจูอู่ “…”
ท่านพ่อ ถึงท่านจะลงแรงทำสิ่งนี้ตลอดฤดูหนาว แต่มันทำเงินได้ไม่มากนักหรอก
แต่ท่านพ่อสั่งมา พวกเขาจะไม่ทำได้หรือ?
ยังดีที่ทางด้านนี้เย่อวี๋หรานยังปลูกข้าวสาลีและพืชผักฤดูหนาวซึ่งเป็นการช่วยชีวิตพวกเขาแล้ว
พอขุดหลุมปุ๋ยหมักและผสมกับดินละเอียดข้าง ๆ เย่อวี๋หรานก็ขอให้พวกเขาใช้ตะแกรงร่อนมันออกมา
ดินที่ออกมาจากตะแกรงนั้นคือสิ่งที่นางต้องการ ถ้าร่อนออกมาไม่ได้ก็เทกลับลงไปในบ่อปุ๋ยหมัก เติมบางอย่างลงไปนิดหน่อยแล้วหมักอีกครั้ง
เพราะกระดาษในยุคสมัยนี้มีมูลค่ามาก ตอนนี้สกุลจูยังซื้อไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกระถางดอกไม้ที่สามารถย่อยสลายเองได้เหมือนในยุคปัจจุบัน
เย่อวี๋หรานไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงให้จูเหล่าโถวพาลูกชายสองสามคนไปคิดหาวิธีทำ “พื้นที่เพาะปลูก” ทรงสี่เหลี่ยม ทำให้แบนและราบที่สุด จากนั้นดึงด้ายแล้วตัดเป็นตะแกรงตัดออกเป็นชิ้น ๆ เหมือนที่ตัดเต้าหู้
วิธีเพาะปลูกนั้นง่ายมาก แช่เมล็ดในน้ำให้เปียก ใช้อุณหภูมิเร่งให้พวกมันเริ่มง
