อกออกมา
ในวันที่อากาศเย็นก็หาผ้ามาพันไว้บนลำต้นให้ดี ในวันที่แดดออกก็เอาไปตากแดดเพื่อให้พืชได้รับความอบอุ่น
เพราะทำเป็นครั้งแรก พืชชุดแรกนั้นยังไม่แตกหน่อ แต่ชุดหลังที่แบ่งกลุ่มมีการแตกหน่อออกมาก่อน
เมื่อแตกหน่อจนใหญ่เท่านิ้วหัวแม่มือ เย่อวี๋หรานก็ให้พวกเขาฝังมันลงใน “ตาราง” ที่นางออกแบบและจัดเป็นระเบียบเรียบร้อย
จูต้า จูเอ้อร์ จูซาน จูซื่อ และจูอู่ “…”
ครั้งนี้ยังรวมถึงจูเหล่าโถว “…”
คำอธิบายของเย่อวี๋หรานนั้นง่ายมาก “เมล็ดพืช” นั้นก็เหมือนกับคน ทุกคนต่างก็มีปริมาณความอยากอาหารเป็นของตัวเอง กินอิ่มหรือไม่อิ่ม ถ้าเป็นคนยังมีปากบอกได้ แต่พืชมีปากไหมล่ะ? เพราะพวกมันไม่มีปาก ดังนั้นเพื่อให้แน่ใจว่าแต่ละเมล็ดพืชจะได้รับอาหารอย่างเพียงพอ พวกเราต้องช่วยแบ่งให้พวกมันแต่ละเมล็ดอย่างดีเสียก่อน พวกมันจะได้ไม่ต้องกลัวว่าอาหารของตัวเองจะถูกต้นข้าง ๆ แย่งไป
จูเหล่าโถวรู้สึกว่าฟังดูแล้วก็มีเหตุผล
ถึงอย่างไรมันก็ไม่ใช่การทำให้พื้นที่ปลูกอาหารเสียเปล่า แต่เป็นการที่นางทำ “พื้นที่เพาะปลูก” ขึ้นมาด้วยตัวเอง และพวกเขาทั้งหมดก็ลงแรงเสียหน่อยปล่อยให้นางทำตามใจ
การรดน้ำก็ไม่เหมือนกับที่พวกเขาเคยทำมา น้ำหนึ่งถังค่อย ๆ รดลงดินทีละกระบวย แต่ที่ข้างใต้มีรูเล็ก ๆ เจาะอยู่มากมาย
พอใช้กระบวยตักน้ำ น้ำก็จะไหลออกมาจากรูเล็ก ๆ ราวกับฝน
“ดินในพื้นที่เพาะปลูกเป็นดินละเอียดมาก เมื่อพวกเจ้าเทน้ำลงไปหนึ่งกระบวย แน่นอน
