่อยเลย ตอนนี้เจ้าไม่มีบุตร น้องสาวทั้งสองคนก็ยังต้องพึ่งพาให้คนอื่นเลี้ยง อย่าเพิ่งวู่วาม ถึงอย่างไรสกุลจูของพวกเขาก็มีเงิน เจ้าคอยตามหลังเพื่อเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ก็พอแล้ว”
หลินซื่อครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้า “เจ้าค่ะ ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะท่านแม่”
แม่หลี่วิ่งเข้าไปในห้องบ่นกับหลี่ซื่อว่าแม่สามีของนางลำเอียง หลานชายสองคนเพิ่งจะเกิดได้ไม่นานแต่ดันคิดจะส่งคนทึ่มคนหนึ่งไปเข้าเรียน นี่ไม่ใช่ว่าเป็นการสิ้นเปลืองเงินหรือ? นางยังแอบถามถูกสาวด้วยว่าสกุลจูมีรายได้มากมายนักหรือ ไม่เช่นนั้นจะส่งคนทึ่มไปเรียนหนังสือเพื่ออะไร?
หลี่ซื่อรู้สึกว่าตัวเองแค่ขี้เกียจไปตามติดแม่สามีเพียงสองเดือน ทำไมสถานการณ์ภายนอกถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้?
ไม่ได้การ นางต้องรีบออกไปทำเรื่องนี้ให้ชัดเจน
หลี่ซื่อไม่สนใจว่าแม่สามีจะส่งใครไปเรียนหนังสือ แต่ลูกชายทั้งสองคนของนางจะเสียเปรียบไม่ได้เด็ดขาด
สกุลจูไม่มีสถานที่ให้พัก หลังงานเลี้ยงฉลองอายุครบหนึ่งเดือนของเด็กแรกเกิด พอกินอาหารเย็นเสร็จแล้วช่วงเย็นก็ส่งพวกญาติกลับไป
ไม่มีคนนอกแล้วเย่อวี๋หรานก็รู้สึกว่าในบ้านก็มีแอบมีบรรยากาศกระทบกระทั่งกัน และรู้ว่าในหมู่พวกเขามีคนที่ ‘ไม่พอใจ’ กับคำพูดของนางในวันนี้
นางมองบ้านที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบและพูดว่า “เอาเป็นว่ายังไม่ต้องทำความสะอาด ทุกคนมาพูดคุยให้ชัดเจนก่อนเถอะ”
จูเหล่าโถว จูต้า จูเอ้อร์ จูซาน จูซื่อ จูอู่ หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ ห
