ิ้มตาหยีจนแลดูโง่งม “ท่านแม่ ท่านคิดว่าเขาหน้าเหมือนใครหรือขอรับ? ทำไมข้ารู้สึกว่าเขาหน้าตาไม่เหมือนใครเลย หน้าตาน่าเกลียดมาก”
“น่าเกลียดอะไรกัน? เจ้าไม่เห็นหรือว่าตากับจมูกของเขาเหมือนเจ้าไม่มีผิด? เจ้าบอกว่าเขาน่าเกลียดก็เท่ากับว่าบอกว่าตัวเองน่าเกลียดน่ะสิ?” เย่อวี๋หรานจำต้องยอมรับว่ารากฐานสกุลจูแข็งแกร่งยิ่งนัก ไม่เพียงพี่น้องที่หน้าตาละม้ายกันเท่านั้น เพราะแม้แต่คนรุ่นหลานก็ยังคล้ายกันยิ่งนัก
อืม เป็นไปได้ว่าเจ้าแม่หนี่ว์วา[1] ของโลกนี้ปั้นคนในครอบครัวเดียวกันออกมาให้คล้ายคลึงกันเพื่อตัดปัญหากระมัง?
จูซื่อไม่อาจเปรียบเทียบกับหน้าตาตนเองได้ จึงลากจูอู่ที่หน้าตาคล้ายเขามากที่สุดมาเทียบดู “เอ๋ คล้ายมากจริง ๆ ด้วย”
จูอู่มีสีหน้าประดักประเดิด “พี่สี่ ท่านจ้องหน้าข้าทำไม ท่านทำแบบนี้ข้ารู้สึกทะแม่ง ๆ นะ”
“อุ๊บ…” หลินซื่อหัวเราะขึ้นมาจากข้าง ๆ “ฮ่า ๆๆๆๆ…ผู้ใดให้พวกเจ้าพี่น้องหน้าตาคล้ายกันเพียงนี้เล่า? วันข้างหน้าถ้าเจ้าออกไปข้างนอกกับหลานชาย ผู้อื่นจะคิดว่าพวกเจ้าเป็นพ่อลูกกันก็ไม่แปลก”
จูซื่อตบไหล่จูอู่ และกล่าวอย่างใจกว้าง “ฮ่า ๆๆๆ…จูอู่ เจ้าสบายใจได้ ข้าไม่มีทางเข้าใจผิดแน่นอน ถ้าเจ้าอยากออกไปโอ้อวดสักหน่อย ข้าเสียสละให้เจ้ายืมลูกชายข้าก็ได้”
จูอู่รีบปัดมือเขาทิ้งแล้วเบี่ยงตัวหนี “พอเลย ใช่ว่าข้าจะคลอดลูกเองไม่ได้เสียหน่อย จะเอาลูกของท่านไปทำไม”
“คิก ๆ…พี่ห้า ท่านเป็นผู้ชายนะ คลอ
