ื่น ๆ ก็สังเกตเห็น บรรยากาศภายในห้องเริ่มตึงเครียด
หัวหน้าทีมหยิบอุปกรณ์บางอย่างขึ้นมาจ่อปาก เหมือนจะเป็นพวกวิทยุสื่อสารแบบพกพา
“นักโทษ 701 ทุกอย่างโอเคไหม? มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า?”
— …..
ไม่มีการตอบรับ
ราวกับว่านักโทษคนนั้นไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
‘ไม่สิ เขาคงไม่ได้ยินจริง ๆ นั่นแหละ’
พอมองดูดี ๆ ก็พบว่ารูม่านตาของเขาขยายกว้างสุดขีด คล้ายกับว่าเขากำลังจ้องมองบางสิ่งแสนน่ากลัว
“เขาจ้องอะไรอยู่น่ะ?”
“….เขาดูเหมือนไม่ได้มองอะไรเลยนะ”
ไม่มีใครอื่นอยู่ในห้องนั้น มีเพียงนักโทษแค่คนเดียว แต่จากภาษากายของเขา เห็นได้ชัดว่าเขากำลังจ้องมองอะไรบางอย่างอยู่
“นั่นไง!”
ทันใดนั้นเอง…
แสงจันทราเคลื่อนผ่าน
และเพียงเสี้ยววินาที… บางสิ่งบางอย่างแวบเข้ามาในจอภาพ
ร่างสูงชะลูด ผอมเก้งก้าง และยืดยาวผิดมนุษย์
มันปรากฏกายเพียงชั่วครู่เดียว ทว่าในวินาทีนั้น ความตึงเครียดภายในห้องก็พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด
“หัวหน้าทีมครับ?”
ทุกสายตาตกอยู่บนหัวหน้าทีม รอฟังคำพูดถัดไปของเขา
“พวกเราควรจะทำยังไงดีคะ?”
“เราควรรายงานเรื่องนี้ไปหน่วยหลักเลยไหมครับ? หรือว่าเรา—”
“ไม่ ยังก่อน”
หัวหน้าทีมยกมือขึ้นหยุดคนอื่น ๆ ดวงตาของเขาหรี่ลง
“หัวหน้าทีม…?”
“เดี๋ยวครับ หัวหน้าทีม… ถ้าเราไม่ลงมือตอนนี้ ผมกลัวว่า—”
“ไม่สำคัญหรอก เศษสวะ
