พวกนี้มันฆ่ามาหลายคนแล้ว มันตายแล้วจะเป็นอะไรไปล่ะ? แค่ดูต่อไปก็พอ เก็บรายละเอียดทุกอย่างที่พวกคุณกำลังจะได้เห็นซะ”
คำพูดของหัวหน้าทีมนั้นเย็นชาและไร้ความปรานี ฉุดรั้งให้บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ท่ามกลางความเย็นยะเยือกที่ให้ความรู้สึกสมจริงจนเกินควร
แต่ในขณะเดียวกัน คนอื่น ๆ ก็ไม่ได้คัดค้านอะไรต่อ
ทุกคนทำเพียงแค่จ้องมองไปยังจอมอนิเตอร์ด้วยสีหน้าเอาจริงเอาจัง
พวกเขากำลังรอ
รอคอยบางสิ่งบางอย่าง
และแล้ว—
— ถอยไปนะ! ถอยไป…!
นักโทษลุกพรวดขึ้น ทั่วทั้งร่างกายสั่นระริก
— บอกให้ถอยไปไง! ถอยไป!!
เสียงนั้นแตกพร่าจนแทบจะเป็นเสียงกรี๊ดแสบหู เขารีบคว้าอุปกรณ์สื่อสารที่คล้ายกับของหัวหน้าทีม
— ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยผมที!! มันอยู่ที่นี่! ช่วยผมด้วย!
ความสิ้นหวังและไร้ซึ่งหนทางแสดงออกผ่านน้ำเสียงของเขาอย่างชัดเจน
เขาตะโกนไม่หยุดหย่อน อ้อนวอนขอความช่วยเหลือ
ทว่า…
หัวหน้าทีมยังคงเฝ้าดูต่อไปด้วยความนิ่งเงียบ จ้องมองภาพดังกล่าวโดยไม่มีร่องรอยของอารมณ์ใด ๆ
— ช่วยด้วย!!! ใครก็ได้ช่วยผมที!!
แม้เสียงกรีดร้องของนักโทษจะทะลุทะลวงไปทั่วห้อง เขาก็ดูไม่สะทกสะท้านอะไร
อันที่จริง เขาถึงกับเริ่มหรี่เสียงลงด้วยซ้ำ ราวกับว่ารำคาญเสียงกรีดร้องเหล่านั้น
ดวงตาของเขายังคงจับจ้องภาพเคลื่อนไหว
เฝ้ารอสิ่งที่จะ