เกิดขึ้นแบบไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
และในไม่ช้า มันก็เกิดขึ้น
— อ๊ากกกกกกก!
อีกหนึ่งเสียงกรีดร้องแทงทะลุ คราวนี้มันบาดขั้วหัวใจยิ่งกว่าเก่า
ภายในจอภาพ นักโทษหยุดการเคลื่อนไหว ดวงตาของเขาเบิกกว้างขณะพยายามดิ้นรน
อย่างไรก็ตาม การที่เขาขยับตัวไม่ได้ มันดูเหมือนกับมีแรงล่องหนบางอย่างกักขังเขาเอาไว้ เสมือนถูกผนึกให้อยู่กับที่
— อ๊ากกก! ได้โปรด ช่วย! อ๊ากกก!
เสียงกรีดร้องยังคงดำเนินต่อไป สายตาของเขาเริ่มหม่นลงเรื่อย ๆ ขณะจ้องมองข้างหน้าตน จ้องมองไปยังสิ่งที่พวกเรามองไม่เห็น แต่เขามองเห็น
มันอยู่ตรงหน้าเขา
กำลังจ้องมองเขา
และแล้ว—
ภายใต้สายตาการเฝ้าดูของทุกคนในที่แห่งนี้ ร่างกายของนักโทษเริ่มเหี่ยวแห้ง แก้มของเขายุบลง ดวงตาเริ่มมืดสนิทและกลวงโบ๋
— อ๊ากกก! อ๊ากก!
แม้แต่เสียงกรีดร้องของเขาก็ยังแหบพร่าลง ราวกับเลือดในกายเริ่มถูกสูบออกไปจากร่าง
ผมกลั้นหายใจขณะจ้องมองภาพเหตุการณ์ ร่างกายลอบสั่นเทา ท่อนขาเกร็งเข้าหาเก้าอี้ใต้ตัวเอง
ภายในห้องเงียบกริบ ทุกสายตาจดจ่ออยู่กับฉากสยดสยองเบื้องหน้า
ผมอยากจะให้มันหยุด
ผมอยากจะฉีกสายตาออกจากภาพเคลื่อนไหว
แต่แทนที่จะทำเช่นนั้น…
ผมกลับค่อย ๆ หยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวม
นั่นคือตอนที่ผมเห็นมัน
ร่างกายของผมสั่นสะท้านไปทุกส่วน
โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นมันบิดลำต
