เรือนตั้งเท่าไหร่ แบบนี้แล้วยังกล้ามาเรียกร้องให้พวกนางทำให้โดยไม่คิดเงิน?
“ต่อให้เป็นคนหมู่บ้านเดียวกันก็ไม่ทำให้กันเปล่า ๆ แบบนี้”
หลี่ซื่อให้ทุกคนลองคิดดู มีครอบครัวไหนสมาชิกเยอะแบบสกุลจู จำเป็นต้องซื้อผ้าเยอะเท่านี้บ้าง? และมีครอบครัวไหนตัดใจซื้อผ้ามากมายขนาดนั้นเอามาตัดเสื้อผ้าได้ลง?
แค่ฟังก็รู้แล้วว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากล
คนไม่น้อยเริ่มได้สติ ไม่ใช่สิ หญิงปากสว่างไม่ได้พูดไว้แบบนี้นี่นา
พวกเขาว่าแล้วเชียว เห็นได้ชัดว่าให้สกุลจูย้อมสีผ้าให้ช่วยประหยัดเงินได้ ไฉนพอเข้าปากหญิงปากสว่างแล้วกลับกลายเป็นว่าต้องจ่ายเท่ากับผ้าสีที่ขายอยู่ในร้านเสียเล่า?
ที่แท้ก็มีอะไรซับซ้อนซ่อนเงื่อนอยู่นี่เอง
จุ๊ ๆๆๆ ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก คนเขาไม่เอาเปรียบกันแบบนี้หรอกนะ
มีคนยิ้มถามหลี่ซื่อว่าครอบครัวของนางช่วยย้อมสีผ้าให้ได้จริง ๆ ใช่หรือไม่ ของพวกเขาไม่เยอะอะไร แค่คิดไว้ว่าจะตัดชุดให้เด็ก ๆ สักชุด คาดว่าคงใช้ผ้าไม่กี่ฉื่อ
“ถ้าผ้าของเจ้าแค่ไม่กี่ฉื่อก็เอาไข่ไก่สองสามฟองมาก็พอ ลดของกินลงเล็กน้อยก็สามารถทำชุดใหม่ให้เด็ก ๆ ได้ คุ้มจะตายไป พวกเจ้าลองไปถามหมู่บ้านอื่นดูก็ได้ว่าพวกเขามีเรื่องดีแบบนี้เหมือนหมู่บ้านของพวกเราหรือไม่?”
ทุกคนครุ่นคิดแล้วก็เห็นด้วย
ทันใดนั้นก็มีคนนึกขึ้นได้ จึงถามว่าช่วยย้อมสีผ้าให้บ้านมารดาของตนเองด้วยได้หรือไม่ บ้านมารดาของนางมีกันอยู่ไม่กี่คน ใช้ผ้าแค่ไม่กี่ฉื่อแน่นอน พอเอามา
