รู้ว่าแม่เจ้าเป็นคนคิดค้นเย่โต่วหรือ?” ไฉหงแสดงท่าทีทำนองว่า ‘เจ้าดูถูกข้าเกินไปแล้ว’ เขาพูดอีกว่า “ช่างไม้อย่างพวกข้าทำการค้าก็ต้องทันข่าวสาร ไม่อย่างนั้นคนอื่นแย่งการค้าไปแล้ว เจ้าจะทำอะไร?”
สิ่งที่เขาไม่ได้พูดออกมาก็คือ เนื่องจากพวกเขาอาศัยอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านสกุลจูจึงรู้ข่าวเกี่ยวกับเย่โต่วค่อนข้างเร็ว เขากับลูกชายยังทำเย่โต่วหลายอันออกมาขาย หาเงินจากตรงนี้ได้จำนวนพอสมควรเลยทีเดียว
ตอนนี้งานที่ลูกชายเขารับมาก็เป็นเพราะคนมีอันจะกินที่มีคฤหาสน์และที่ดินกว้างขวางสักคนได้ยินเรื่องเย่โต่วเข้า จึงอยากทำมาไว้ใช้งานสักหลายอัน
ยามนี้เขาอยู่ว่างที่เรือนก็จะทำไว้สักหลายอัน ในหมู่บ้านชนบทละแวกนี้ ไม่ว่าจะขายหรือให้เช่าล้วนช่วยให้ครอบครัวมีรายรับเข้ามาได้ทั้งนั้น
ดังนั้นเมื่อไฉหงได้ยินว่าจูอู่มาหาเขาเพื่อร่วมทำการค้าขายตามคำไหว้วานของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ เขาก็ตัดสินใจได้แล้ว
มีเย่โต่วเป็นตัวอย่างให้เห็นอยู่ทนโท่ เขายังต้องกลัวว่าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นจะมาหลอกลวงอีกหรือ?
“แหะ ๆๆ…ลุงไฉ ข่าวสารของท่านรวดเร็วดีจริง แต่ว่าคราวนี้แม่ข้าไม่ได้มาหาท่านเพื่อทำเย่โต่ว ท่านแม่แค่ลองทำเย่โต่วมาทดลองใช้ ของดีที่แท้จริงคืออันนี้ต่างหาก”
ไฉหงตัดบทเขา ไม่ให้เขาพูดออกมา แล้วเชิญสองพี่น้องเข้าไปในเรือน ให้ภรรยาของตนเองหาน้ำท่ามาให้พวกเขาดื่ม
จูอู่กับจูชีเดินทางกันมาสักพักแล้วก็กำลังกระหายน้ำพอดี
“ของสิ่งนี้เรีย
