งตะลึงพรึงเพริด “ไม่นะ”
นางพูดแล้วก็จะโผเข้าไปรั้งจูซาน จูซานตอบสนองเร็วไว รีบหลบไปข้าง แล้วเผ่นเข้าไปในครัว
ท่านย่าจางรีบขอร้องเย่อวี๋หรานวกไปวนมา เอาแต่คร่ำครวญว่าสะใภ้ใหญ่ไม่ได้มีจิตคิดร้าย ขอให้ยกเว้นชีวิตนางด้วย
สะใภ้ใหญ่เองก็เข้าใจว่าเย่อวี๋หรานจะเอาชีวิตนางจึงร้องไห้ขอชีวิต
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว “พอแล้ว ขอแค่พวกเจ้าคืนสะใภ้ให้กับบ้านสกุลจูของพวกข้า ข้าก็จะไม่พูดอะไรอีก พาคนจากไปทันที”
บรรยากาศเงียบสงบลงฉับพลัน
ยามนั้นมีคนชะโงกหน้าเข้ามาในเรือนสกุลจางเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
พลันเห็นว่าจางต้าและคนอื่น ๆ รุดมาแต่ไกลก็รีบหดคอกลับไป
“ท่านแม่ มีดที่ท่านสั่ง” จูซานส่งมีดที่หามาได้ให้เย่อวี๋หราน
เย่อวี๋หรานชั่งน้ำหนักในมือ แล้วฟันลงไปบนโต๊ะเสียงดังฉับ!
บังเอิญยิ่งนัก ยามนั้นจางต้ามาถึงพอดี เมื่อเห็นภาพนี้ ดวงตาก็เบิกกว้างจนเบ้าตาแทบฉีก “ท่านทำอะไรน่ะ?!”
คนอื่น ๆ ตามมาข้างหลังจางต้า เมื่อกวาดสายตาเข้ามาในเรือนก็เห็นทุกสิ่งทุกอย่างในห้องโถง
สตรีสูงวัยผู้หนึ่ง มือหนึ่งจิกผมของสะใภ้ใหญ่ อีกมือใช้มีดฟันลงบนโต๊ะ
แม่เจ้าโว้ย! จะฆ่ากันแล้ว!
เวรแล้ว! นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ถึงได้อาละวาดกันยกใหญ่ปานนี้?!
คนที่มาชมความครึกครื้นย่อมไม่รังเกียจที่เรื่องราวใหญ่โต รีบร้องออกไปด้านนอกว่า “มาดูเร็วเข้า จะฆ่ากันแล้ว!”
เย่อวี๋หรานทราบตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วว่าข้างนอกมีคน แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีคนมากมายเพียง
