ิสู้สอนคนจับปลา คำกล่าวนี้กล่าวได้ถูกต้อง แต่ยังต้องพิจารณาตามสถานการณ์ด้วย
ฟางโต่วกับแหจับปลาเป็นคนละเรื่องกัน ฟางโต่วนำไปใช้กับที่นาและต้นข้าวของตนเอง ดังนั้นให้พวกเขาร่วมมือกันย่อมไม่มีปัญหา แต่แหจับปลานั้นไม่เหมือนกัน มันเกี่ยวพันถึงแม่น้ำและสระน้ำที่ทุกคนใช้ร่วมกัน เกี่ยวพันถึงสมบัติสาธารณะที่ใคร ๆ ก็สามารถหาประโยชน์ได้
ไม่มีใครเต็มใจให้คนอื่นได้เปรียบ เจ้าจับปลามาจากแม่น้ำหรือสระน้ำสาธารณะ ผู้อื่นไม่มีทางปล่อยไปทั้งอย่างนั้น แต่พวกเขาก็จะเอาอย่างเหมือนกัน ทั้งยังจะแข่งขันกับเจ้าด้วยว่าใครจับได้มากกว่ากัน?
เมื่อต่างคนต่างก็อยากจับให้ได้มากกว่าอีกฝ่าย ปลาในแม่น้ำหรือสระน้ำแห่งนั้นยังจะมีชีวิตต่อไปได้หรือ?
“นอกจากนี้ ถ้าทุกคนผันตัวไปเป็นคนหาปลากันหมด แล้วใครจะทำนา ทอผ้า ค้าขาย…ไม่ว่าเสื้อผ้า อาหาร ที่พักหรือการเดินทาง ในสามร้อยหกสิบอาชีพย่อมต้องมีคนไปทำ แต่ละคนทำหน้าที่ของตนเอง โลกนี้จึงจะดำเนินไปได้” เย่อวี๋หรานยิ้มถาม “เจ้าว่าใช่หรือไม่?”
“แต่ละคนทำหน้าที่ของตนเอง…” กานอี้เซียนราวกับตกอยู่ในภวังค์
เย่อวี๋หรานพยักหน้า “ใช่แล้ว ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตน ข้าเข้าใจเจตนาของเจ้า เจ้าอยากให้ผู้คนเหนือแผ่นดินผืนนี้มีชีวิตที่ดี ทว่าแต่ละคนต่างก็มีวิถีชีวิตในรูปแบบของตัวเอง แทนที่เจ้าจะสอนทักษะเดียวกันให้ทุกคน ไม่สู้สนับสนุนให้ผู้คนได้แสดงความสามารถในการสร้างสรรค์ของตนเองออกมา ร้อยมาลีบา
