รีบประจบประแจงเย่อวี๋หรานทันที บอกว่าสมกับที่เป็นท่านแม่จริง ๆ แม้แต่ของแบบนี้ก็ยังคิดออกมาได้
เย่อวี๋หรานจึงฉวยโอกาสนี้โฆษณาข้อดีของการอ่านตำราเสียหน่อย “อันนี้ข้าไม่ได้คิดขึ้นเอง แต่มันเขียนไว้ในตำรา พวกเจ้าไม่รู้จักหนังสือจึงไม่รู้ว่ามีวิธีเช่นนี้อยู่ ถ้าต่อไปพวกเจ้าอ่านหนังสือออกแล้ว วิธีทำอาหารหรือทำสิ่งของพวกนี้ล้วนมีทั้งหมด พวกเจ้าสามารถไปศึกษาด้วยตนเองได้”
“จริงหรือเจ้าคะ?!” หลี่ซื่อนึกทึ่ง “ท่านแม่ ในตำรามีอะไรเยอะเพียงนั้นเชียว?”
เย่อวี๋หรานพยักหน้า “แน่นอน ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าเพราะเหตุใดบ้านสกุลใหญ่จึงให้นายน้อยและคุณหนูทั้งหลายเรียนหนังสือกันเล่า? ยังไม่ใช่เพื่อให้พวกเขาอ่านตำราศึกษาเรื่องราวต่าง ๆ ด้วยตนเองอีกหรือ?”
“มิน่าล่ะ บ้านสกุลใหญ่ถึงได้มีเงินมากมายเช่นนั้น” หลี่ซื่อพลันเข้าใจขึ้นมา “ท่านแม่ ท่านลองคิดดู ของพวกนี้มีเขียนไว้แต่ในตำรา มีแค่นายน้อยและคุณหนูบ้านสกุลใหญ่จึงรู้หนังสือ แบบนี้ไม่เท่ากับว่ามีแค่พวกเขาจึงสามารถเล่าเรียนสิ่งที่เขียนไว้ในนั้นได้หรอกหรือเจ้าคะ? ส่วนพวกเราที่เป็นชาวนายากจนล้วนไม่รู้จักตัวอักษรสักตัว ชั่วชีวิตก็คงไม่คิดไปอ่านตำรา เช่นนี้ก็เท่ากับว่าไม่มีทางไปค้นพบความลับในหนังสือไปชั่วรุ่นชั่วหลานเลยหรือเจ้าคะ?”
จูปาเม่ยฟังแล้วก็จิตใจสั่นสะท้านพลางมองมาทางนี้ หรือว่านี่ก็คือเหตุผลที่ท่านแม่เอาแต่บังคับให้นางกับพี่เจ็ดและหลานชายทั้งสองท่องตำ
