หมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เฮ้อ…
เขาก้มหน้าทอดถอนใจอย่างทุกข์ระทม แล้วแบกไม้หาบขึ้นมากลับไปทุ่งนาเพื่อแจ้งข่าวต่อทุกคน
เย่อวี๋หรานไม่รู้ว่าแต่ละคนคิดอะไรกันอยู่ หรือต่อให้รู้ก็มิได้นำพา เมื่อทำการใหญ่ที่ตั้งใจไว้สำเร็จแล้ว นางก็จุดไฟต้มชาสะระแหน่อย่างครึ้มอกครึ้มใจ
วิธีการก็เหมือนกับการต้มน้ำแกง โยนใบสะระแหน่ลงในน้ำเดือดและต้มสักครู่ ให้น้ำร้อนซึมซับกลิ่นอายของสะระแหน่เข้าไปอย่างเต็มที่ก็ได้แล้ว
สมาชิกในครอบครัวมีจำนวนมาก สะระแหน่เต็มตะกร้านั้นนางใช้ไปอย่างน้อยหนึ่งในสามส่วน ถ้าไม่ใช่เพราะเกรงว่าทุกคนดื่มเป็นครั้งแรก อาจยังไม่ชิน นางยังอยากจะเทใส่ไปสักครึ่งหนึ่งเลยเชียว
ส่วนที่เหลือ นางหากระจาดมาใส่ใบสะระแหน่เอาไปตากแห้ง ตั้งใจว่าตากแห้งแล้วจะเก็บไว้สำหรับชงน้ำร้อนดื่ม
เมื่อนางต้มชาสะระแหน่เสร็จแล้วก็หาถังไม้มาใส่ไว้เพื่อปล่อยให้เย็นลง
นางยังหาถ้วยเล็กหลายใบมาใส่ แล้วปล่อยให้เย็นลงเช่นกัน
“เมียเจ้าใหญ่ เมียเจ้ารอง พวกเจ้าพักก่อน ข้าต้มชาสมุนไพรมา พวกเจ้าดื่มคลายร้อนสักหน่อย” เย่อวี๋หรานแตะถ้วยดู เห็นว่าไม่ได้ร้อนมากแล้วจึงร้องเรียกออกไปข้างนอก
“ชาสมุนไพรคืออะไรหรือเจ้าคะ?” หลี่ซื่อตอบสนองเร็วที่สุด
“ของสิ่งนี้มีฤทธิ์เย็น เจ้าดื่มได้คำเดียวพอชิมรสชาติ” เย่อวี๋หรานกลัวว่าหลี่ซื่อจะแอบดื่ม จึงหาถ้วยอีกใบมาเทชาให้นางชิมคำหนึ่ง
“แค่นี้เองหรือเจ้าคะ?”
“ถ้าไม่ใช่เพราะว่าสุขภาพเจ้าดีเป็นทุนเดิม
