ึ้นมาได้ ไม่มีอะไร ท่านพูดต่อเถอะ พูดต่อเลยเจ้าค่ะ”
หลี่ซื่อหมดอารมณ์ “เชอะ!”
นางยังจะไม่รู้ว่าภรรยาเจ้าห้าหัวเราะอะไรอีกงั้นหรือ? ก็คงจะหัวเราะคำที่นางพูดให้พี่สะใภ้ล่ะสิ?
แต่นางก็ไม่ได้พูดผิดไปเลยนี่นา พูดจากับพี่สะใภ้ใหญ่เหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก ถามอยู่ครึ่งค่อนวันก็ไม่ได้อะไร
หลี่ซื่อถอยกลับไปตำแหน่งของตัวเองก่อนหน้านี้ ตระเตรียมจะตีมัดข้าวอีกรอบ แต่เวลานั้นเอง นางก็ได้ยินเสียงคนตะโกนเข้ามาจากหน้าประตูเรือน “นี่คือเรือนของจูเหล่าโถวใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว ๆ” หลี่ซื่อโยนงานที่ทำอยู่ทิ้งไปทันทีแล้วยืนขึ้น “ท่านมาซื้อน้ำพริกหมูใช่ไหมเจ้าคะ?”
“ใช่แล้ว พวกเขาบอกว่าที่นี่มีน้ำพริกหมูขาย”
ระหว่างที่พูดอยู่ หญิงชราแปลกหน้าคนหนึ่งก็ถือตะกร้าเดินเข้ามา
ครั้นหลี่ซื่อเห็นว่าเสื้อผ้าบนร่างของอีกฝ่ายไม่มีรอยปะชุนเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มบนใบหน้าพลันกว้างกว่าเดิม “มีเจ้าค่ะ แต่ถ้าท่านอยากซื้อน้ำพริกแบบเผ็ด ตอนนี้ไม่มีแล้ว อันนั้นทำค่อนข้างยาก พวกข้าใช้เวลาไม่น้อยกว่าจะทำออกมาได้ มีแค่โถเดียวเท่านั้น คนที่เรือนได้กินกันอยู่ไม่กี่คำก็ขายให้คนอื่นหมดแล้ว ตอนนี้มีแต่แบบไม่เผ็ด ท่านยังจะเอาอยู่หรือไม่เจ้าคะ?”
“ไม่มีแบบเผ็ดแล้ว? ข้าได้ยินมาว่าอันที่เผ็ดอร่อยกว่า” หญิงชราถาม
“แบบเผ็ดย่อมอร่อยอยู่แล้วเจ้าค่ะ แต่แบบเผ็ดไม่เหมาะกับคนท้องแบบข้า เด็ก รวมถึงคนอายุมากอย่างแม่สามีของพวกข้า มีแค่พวกผู้ชายในเรือนที่กินได้มา
