ีข้าพึ่งพาไม่ได้ ฉากหน้าของเราคือแยกเรือนออกมาจากบ้านแม่สามีแล้ว แต่ที่จริงยังทำนาร่วมที่ดินเดียวกันอยู่ เสบียงอาหารทั้งหมดอยู่ในมือของแม่สามี นางบอกจะให้พวกข้าเท่าไหร่ พวกเราก็ได้รับเท่านั้น ก็แค่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่ได้กินข้าวหม้อเดียวกันก็เท่านั้น ต่อให้เจ้าไม่รับพวกนางไป ข้าก็ตั้งใจไว้เช่นนี้อยู่ดี เพียงแต่เวลากระชั้นไปอยู่บ้าง อาจหาคนที่ดีไม่ได้ แต่เจ้ารับพวกนางไปแล้ว ข้าก็มีเวลามากขึ้น จะได้พยายามหาครอบครัวดี ๆ ให้พวกนาง”
“แม่เฒ่าหลินคุมเสบียงอาหาร?” เย่อวี๋หรานไม่ได้แสดงความเห็นเรื่องหลินหมู่จะแต่งลูกสาวออกไป แต่กลับถามเรื่องเสบียงอาหารขึ้นมาเพราะประหลาดใจ
มิน่าล่ะ ก่อนหน้านี้หลี่ซื่อถึงพูดว่าแม่เฒ่าหลินอมเสบียงของพวกเขาเอาไว้ ที่แท้ต้นตอของปัญหาก็อยู่ตรงนี้เอง
แยกเรือนกันแล้วยังไม่ยอมแบ่งที่ดินทำนา เห็นได้ชัดว่าเจตนาจะ ‘ให้วัวทำนา แต่ไม่ให้หญ้าวัวกิน’ ไม่ใช่หรือ?
ในใต้หล้านี้จะมีเรื่องดีเช่นนี้ได้อย่างไร
“ตอนแรกที่แยกเรือนกัน สามีข้าเป็นคนรับปาก” สีหน้าของหลินหมู่เย็นชาลงมาก “เขาบอกว่านั่นคือแม่ของเขา อย่างไรก็คงไม่มีทางปล่อยให้เขาหิวโหย เฮอะ ก็ไม่ปล่อยให้เขาหิวอยู่คนเดียวจริง ๆ นั่นแหละ ไม่มีธุระก็เรียกเขาไปกินข้าว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้ากับลูก ๆ อยู่ทางนี้กินอะไรกันบ้าง”
เย่อวี๋หรานจินตนาการไม่ออกเลยว่าชีวิตเช่นนี้เป็นอย่างไร หลังจากเจ้าของร่างเดิมแต่งให้จูเหล่าโถว ทั้งบ้านล้
