้าอยู่หน้าห้องทำงาน สายตาเหลือบไปเห็นแท่งสีดำขนาดเล็กนอนแผ่ตรงบริเวณประตู หัวสมองของผมว่างเปล่าไปชั่วขณะก่อนจะรีบเช็กด้านหลังตัวเองทันที
“โอ้ย ไอ้บ้าเอ๊ย!”
นั่นมันแฟลชไดร์ฟของผมเอง!
ฝ่ามือรีบฉกแฟลชไดร์ฟขึ้นมา เป่าลมใส่มันด้วยความร้อนรนอยู่สองสามทีก่อนจะไขกุญแจปลดล็อกประตูห้องทำงาน ทันทีที่ก้าวเข้ามาข้างใน ผมก็พบกับสภาพเละเทะตุ้มเป๊ะเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน
ผมกำลังจะเปิดเครื่องแล็ปท็อปเพื่อเช็กว่าข้อมูลข้างในแฟลชไดร์ฟยังอยู่ดีไหม ทันใดนั้น ร่างกายพลันแข็งทื่อ
ความคิดของผมหยุดชะงักเมื่อสายตาเลื่อนไปทางผนัง— ตรงบริเวณที่เคยมีรอยโลหิตสลักเอาไว้
VI หายไปแล้ว
แทนที่ด้วย V สีแดงเลือดเพียงตัวเดียว
แต่ยังไม่หมดแค่นั้น
ด้านล่างของรอยสลักมีสี่เหลี่ยมจัตุรัสตั้งอยู่ มันถูกคลุมด้วยผ้าสีดำสนิท
ผมรู้สึกแน่นหน้าอก
ตั้งแต่เมื่อไหร่…?
มันมาอยู่ตรงนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่?