มศอกคนหนึ่งก็ถึงกับตาแดงขึ้นมา รีบแสดงความขอบคุณต่อเย่อวี๋หราน
ถ้าไม่ใช่เพราะนาง ลูกสาวคนหนึ่งหายไปตั้งแต่เมื่อใด เขาก็คงไม่รู้
แม้จะเป็นบุรุษชาวไร่ชาวนา แต่เขาก็ค่อนข้างให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาว ทว่าจิตใจคนสร้างขึ้นมาจากเลือดเนื้อ ทั้งยังเป็นสายเลือดของตนเอง ลูกสาวคนหนึ่งที่เลี้ยงมาตั้งแต่ยังแบเบาะจนโตเท่านี้ จะไม่มีความผูกพันต่อกันเลยได้อย่างไร?
“เอาล่ะ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว พวกท่านก็อย่าเอะอะไป พาคนกลับไปก็พอ” เย่อวี๋หรานพูด “ถึงตอนนั้นก็อย่าพูดเรื่องพวกค้ามนุษย์ ให้บอกว่าพวกท่านจับได้ว่าพวกเขาเป็นโจรลักเล็กขโมยน้อยเข้าโดยบังเอิญ พวกเขาจะหนี ทว่าสวรรค์มีตา ทำให้รถม้าของพวกเขาพลิกคว่ำ ดังนั้นจึงถูกพวกท่านจับเอาไว้ได้”
“ขอบคุณ ขอบคุณจูต้าเหนียง” เมื่อก่อนจูเหวินรุ่ยเพียงรู้สึกว่าภรรยาของจูเหล่าโถวดุร้ายป่าเถื่อนยิ่งนัก ไม่สนใจเหตุผลแม้แต่น้อย ไม่ใช่ภรรยาที่ดี ทั้งยังเคยสบประมาทว่าจูเหล่าโถวไม่มีศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย จึงถูกสตรีคนหนึ่งสยบไว้ได้
ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่อีกฝ่ายมาช่วยชีวิตลูกสาวของตัวเองเอาไว้ เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรเลยจริง ๆ
“ข้าไม่รู้ว่าแม่นางน้อยสองคนนั้นเป็นคนหมู่บ้านไหน ประเดี๋ยวรบกวนพวกท่านหามคนไปทางป่าฝั่งโน้น ตอนนี้เป็นตอนกลางวัน ทุกแห่งหนในหมู่บ้านล้วนมีสายตาจับจ้อง หามกลับไปจะต้องเจอผู้คนระหว่างทางแน่นอน รออีกสักพักเมื่อพวกนางฟื้นแล้วค่อยปล่อยให้กล
