ับไปเอง หรือมิเช่นนั้นหลังฟ้ามืดแล้วพวกเราค่อยหามกลับไปจะปลอดภัยกว่า”
จากนั้นเย่อวี๋หรานก็ชี้ไปทิศทางหนึ่ง และพูดต่ออีกว่า “กลับไปบอกให้ภรรยาพวกท่านลองถามดูหน่อยเถอะว่ามีแม่นางน้อยจากหมู่บ้านอื่นมาเล่นที่หมู่บ้านสกุลจูของพวกเราบ้างหรือไม่ ถ้ามีก็ให้บอกว่ามาเล่นกับเสี่ยวเม่ยที่เรือนข้า แต่กลับไปกินของในเรือนจนทำให้ข้าโมโห ถูกข้าจับตัวไว้ ให้พวกเขารีบมารับคน ถ้าไม่มารับ ข้าจะไปเอาเรื่องถึงเรือนเอง”
“พูดแบบนี้ไม่ดีกระมัง?” จูเหวินรุ่ยลังเลอยู่บ้าง “ชื่อเสียงของจูต้าเหนียงเดิมทีก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ถ้าพูดไปแบบนั้น…” เกรงว่าต่อไปคงยากจะดีขึ้นได้ ผู้อื่นมาเล่นกับลูกสาวท่าน ท่านกลับไม่ชอบที่คนเขากินของในเรือน หลังจากนี้ใครจะกล้ามาเล่นกับแม่นางน้อยบ้านท่านอีก?
“ไม่พูดแบบนี้ ถ้าพวกเขามารับคนกลับไปไม่ทัน เด็กสาวอยู่ข้างนอกนานเกินไปจะทำให้ชื่อเสียงของพวกนางเสื่อมเสียได้ ไหน ๆ ชื่อเสียงข้าก็ย่ำแย่อยู่แล้ว ทั้งยังเป็นย่าคนแล้ว ข้าจะอย่างไรก็ได้ แต่แม่นางน้อยเหล่านี้อายุมากที่สุดก็เพิ่งจะสิบสามสิบสี่เท่านั้น ไม่แน่ว่าตอนนี้อาจกำลังดูตัวอยู่ก็ได้ ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป พวกนางยังจะมีชีวิตอยู่ได้หรือ? เรื่องนี้พวกเราปล่อยให้เน่าสลายไปในท้องเถอะ เรื่องอื่น ๆ ก็ไม่ต้องพูดถึงอีก”
จูเหวินรุ่ยประทับใจยิ่งนัก คิดไม่ถึงเลยว่า ‘หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์’ ในสายตาพวกเขากลับเป็น ‘คนดี’ เช่นนี้ ชื่อเสียงไม่ดีนางเป็
