ล้วนเป็นสิ่งของที่หาได้ในเรือนจึงไม่ได้สนใจนาง
เดิมทีคนท้องก็มักจะอยากกินของแปลก ๆ อยู่แล้ว หลี่ซื่อแค่ชอบกินน้ำเชื่อมผลไม้ เย่อวี๋หรานก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันจะมีอะไรเป็นพิเศษ
“ท่านแม่ ท่านโกรธหรือเจ้าคะ?” หลี่ซื่อถามอย่างระมัดระวังยิ่งนัก “ไม่ได้เยอะจริง ๆ นะเจ้าคะ ข้าแค่เอาใส่ตะกร้า ไหว้วานคนส่งไปให้บ้านมารดาเท่านั้น”
นางกัดฟันทีหนึ่ง และเอ่ยว่า “ถ้าท่านแม่ไม่เชื่อจะเข้ามาดูในห้องของข้าก็ได้ ข้าเหลือแต่ผลแดงน้อยกับผลไม้อย่างอื่นนิดหน่อยแล้ว”
ผลไม้เหล่านั้น หลี่ซื่อย่อมเก็บไว้ให้ตนเองกิน
ในฐานะที่เป็นคนท้อง ปากย่อมไม่อาจหยุดกินได้ นางทราบว่าบ้านมารดาจะต้องไม่ขาดแคลนผลไม้ป่าเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่สิ่งที่ขาดแคลนก็คือของที่สามารถทำให้อิ่มท้องได้ต่างหาก
ดังนั้น ใครเอาผลไม้ป่าหรือรำข้าวหนึ่งช้อนเล็กมาแลกกับนาง นางก็ยอมให้แลกทั้งสิ้น
หลี่ซื่อทราบว่าพฤติกรรมของนางออกจะคล้ายกับคนอกตัญญูที่กินใช้อยู่ในบ้านแม่สามีแต่กลับคิดหาวิธีช่วยเหลือบ้านมารดา หากแต่นางไม่มีวิธีอื่น
ถึงนางจะมีพี่น้องผู้ชาย แต่ครอบครัวของพวกเขาก็ลำบากเช่นกัน ทุกปีเมื่อถึงคราวเก็บเกี่ยว บิดากับพี่ชายของนางล้วนหนังถลอกออกไปหนึ่งชั้น ต้องใช้เวลาตลอดหน้าหนาวเพื่อให้หายดี
เย่อวี๋หรานถาม “นอกจากเอาน้ำเชื่อมผลไม้ไปแลก เจ้าได้เอาสิ่งของอย่างอื่นไปด้วยไหม?”
หลี่ซื่ออ้ำ ๆ อึ้ง ๆ
“เอาไปแล้วก็คือเอาไปแล้ว ไม่ได้เอาไปก็คือไม่ได้เอาไป แค่เจ้าส
