สือ เพราะฉะนั้นเจ้าก็ควรหยุดทำเรื่องไร้สาระพวกนี้ได้แล้ว
“เจ้าพูดเองว่าในครอบครัวนี้ให้ข้าเป็นคนตัดสินใจไม่ใช่หรือ แล้วจะมาพล่ามแบบนี้อยู่ทำไม?” เย่อวี๋หรานสิ้นเปลืองกำลังไม่น้อยจึงนึกถึงเรื่องราวหนึ่งระหว่างเจ้าของร่างเดิมกับจูเหล่าโถวขึ้นมาได้
ปีนั้นเป็นปีที่ผู้เป็นนายจะขายเจ้าของร่างเดิมออกไป สิ่งที่นางสามารถเลือกได้มีไม่มาก แต่สาเหตุที่เลือกจูเหล่าโถวคนขี้ขลาดผู้นี้จากตัวเลือกที่มีอยู่อย่างจำกัดก็คือคำสัญญานี้เอง ‘ขอเพียงเจ้าสมัครใจไปกับข้า ต่อไปเรื่องใหญ่น้อยในครอบครัวล้วนฟังเจ้าทุกอย่าง’
เจ้าของร่างเดิมอยู่ในเรือนของนายน้อยก็โดดเด่นกว่าใครมาตลอด นิสัยของนางมีแต่จะให้คนอื่นฟังนาง ไฉนเลยที่นางจะเคยฟังคำของคนอื่น
ดังนั้นในยามที่คนอื่น ๆ ให้คำมั่นกับเจ้านายของนางว่าหลังพานางกลับไปแล้วจะ ‘กำราบ’ นางให้ดี นางจึงเลือกเจ้าคนขี้ขลาดผู้นี้เพราะหมายจะเป็นใหญ่ในเรือนสักครา
น่าเสียดายยิ่งนัก เจ้าของร่างเดิมเหมือนจะคาดเดาสถานการณ์ทางบ้านของจูเหล่าโถวผิดไป คิดเพียงว่าเขาสามารถออกไปรับจ้างได้ แม้ฐานะทางบ้านไม่ดีก็คงจะไม่ย่ำแย่เกินไปนัก แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจูเหล่าโถวจะยากจนข้นแค้นจนแทบจะไม่มีกางเกงขาสั้นใส่อยู่แล้วถึงได้ออกไปรับจ้างทำงานข้างนอก
จุดมุ่งหมายของจูเหล่าโถวนั้นแสนเรียบง่าย ครอบครัวยากจนก็ใช้แรงงานแลกเงินมาสู่ขอภรรยากลับเรือน
คิดไม่ถึงว่ามาครั้งแรกก็ได้พบเจ้าของร่างเดิมซึ่งเป็นสาวใช
